Acapulco

Fakt, że Jarocin co roku latem gościł młodych ludzi zarówno grających nową muzykę jak i tych którzy przemierzali kraj by tej muzyki posłuchać, musiał zaowocować tym, że również młodzi mieszkańcy Jarocina chwycili za co kto miał pod ręką by grać. Pisałem już grupach Syjon i Obrazy Nieba teraz czas na kolejny pochodzący z Jarocina grającą grupę Acapulco

Zespół powstał w 1986 roku - oczywiście w lipcu. Założycielami byli:

• Soso (wokal)

• Fura (gitara)

• Savana

• Waldi (akordeon) którego później można było usłyszeć w Obrazach Nieba

Już w sierpniu tego samego roku znalazła się wśród laureatów festiwalu w Jarocinie. Dla muzyków z Jarocina wszystko toczyło się bardzo szybko debiutancka kaseta zespołu Kim Ty Jesteś ukazała się w październiku 1986 roku. Na kasecie pojawił się nowy muzyk – klarnecista Czternastek (nie mylić z Cezarym Czternastkiem z Easy Rider). Promocją zajął się Jan „Wilku’ Wilczewski, reprezentujący Studio Ultimatum. Wszystko szło ku dobremu i oczywiście jak często w tamtych czasach o chłopaków z Jarocina u pomniała się armia. W kamasze poszedł Soso. Gdy Soso wiernie służył ojczyźnie. Pozostali członkowie zespołu koncertowali między innymi zostając laureatem festiwalu Rock Na Około Roku w Toruniu. W 1987 roku ponownie zagrało na festiwalu w swym rodzinnym mieście. Po wyjściu z wojska Soso nie wrócił do zespołu jego miejsce zajął śpiewający perkusista Rudy, zespół zasilił również basista Łysy. W 1989 roku ukazała się kaseta zespołu Beer & Fire. Podobno jeszcze w 1990 roku Acapulco pojawiło się w Studiu Izabellin pod Warszawą. Waldi wypłynął jako członek grupy a może nawet lider grupy Obrazy Nieba i to tyle co wiem o zespole. Kto da więcej. Chętnie poczytam.

The Stranglers - Aural Sculpture

 

Dziś grupa przez wielu kojarzona z takimi utworami Always The Sun, Golden Brown czy Strange Little Girl - przyjemnymi aczkolwiek w żaden sposób nie pasującymi do kapeli nazywanej punkrockową. Mowa oczywiście o brytyjskiej grupie The Stranglers.

Dusiciele urodzili się dokładnie 11 września 1974 w Guildford w hrabstwie Surrey. Pierwszy skład grupy to:

• Hugh Cornwell (gitara i wokal)

• Hans Warmling (gitary i klawisze)

• Jean-Jacques Burnel (bas)

• Jet Black (perkusja)

Przed powstaniem The Stranglers Panowie parali się zupełnie innymi gatunkami muzyki Hugh Cornwell poruszał się w okolicach bluesa grając w grupie Johnny Sox najpierw w Szwecji a później w Wielkiej Brytanii, Jet Black grywał jazz , Jean-Jacques Burnel jako wykształcony gitarzysta klasyczny miał okazję występować z orkiestrami symfonicznymi. Na początku swej działalności zespół występował pod nazwą The Guildford Stranglers szybko jednak skrócili swą nazwę do The Stranglers.

Początkowo grupa grała mroczną rockową muzykę z pogranicza psychodelii i cold wave koncertując w okolicznych pubach. Z czasem jednak muzyków z Guildford fascynować zaczęła muzyka punkrockowa której jednak nadali własny charakter używając w swym instrumentarium syntezatora. Szufladka z napisem Punk okazała się jednak dla muzyków z Guildford za ciasna. Muzyka grana przez The Stranglers jest w zasadzie zmienna i niedefiniowalna – wymyka się jak i sami muzycy wszelkim próbą klasyfikacji, pomimo tego zespół powoli zyskiwał coraz większe grono fanów.

Na przełomie lat 1975 i 1976 roku The Stranglers zdecydowali się na wydrukowanie kontrowersyjnego plakatu promocyjnego który przedstawiający zakrwawioną ofiarę dusiciela z Bostonu. Plakat ten narobił muzykom z Guildford sporo kłopotów – został uznany za „w złym guście”. Przeciwko The Stranglers sprzysięgli się wszyscy zarówno oficjalna prasa jak i redaktorzy niezależnych pisemek, Koncerty kończyły się zazwyczaj awanturami. Nieraz zdarzało się, że muzycy musieli opuszczać scenę, gdyż w ich kierunku leciały przeróżne przedmioty. Taka sytuacja spowodował niechęć właścicieli klubów i sal koncertowych do zapraszania grupy, której występ mógł skutkować stratami materialnymi. Rok 1976 to pierwsza zmiana w składzie zespołu Warmlinga który ewidentnie nadawał na innych falach niż pozostali trzej panowie zastąpił Dave Greenfield (odpowiedział na ogłoszenie w Melody Maker ) który wcześniej zabawiał żołnierzy w bazach wojskowych w Niemczech, wykonując popularne melodie. Pierwszym znaczącym wydarzeniem w historii zespołu były wspólne występy (jako support) z The Ramones i Patti Smith podczas ich brytyjskiej trasy. W tym mniej więcej czasie miała miejsce bójka między Burnelem a Paulem Simononem z The Clash. Po tym wydarzeniu całe punkowe środowisko wzięło stronę The Clash przeciwko The Stranglers (jakby niechęć pismaków muzycznych nie wystarczyła). Kapela z Guildford została wykluczona z środowiska. Burnel z przyjaciółmi nie bardzo się tym przejęli. Jean-Jacques Burnel w wywiadzie dla Top Guitar (którego autorem jest Jakub Milszewski) stwierdził „ Nie przejąłem się tym za bardzo, bo okej, z jednej strony straciliśmy przyjaciół, ale z drugiej, mogliśmy się rozwijać odseparowani od reszty, po swojemu. Staliśmy się wtedy kompletnie niezależni” ( te słowa to moim zdaniem kwintesencja muzycznej filozofii The Stranglers – niezależność muzyczna to znak firmowy zespołu). W 1976 roku The Stranglers zagrali prawie dwieście koncertów, głównie w okolicach Londynu próbując, w ten sposób, przebić się na rodzimym nie najlepiej nastawionym do zespołu rynku muzycznym. I udało się - 17 grudnia 1976 roku The Stranglers podpisali kontrakt z United Artists. W roku 1977 ukazały się dwie pierwsze płyty muzyków z Guildford. Nagrana w styczniu i w lutym w Londynie Rattus Norvegicus oraz zrealizowany w lipcu a wydany w grudniu album No More Herose. Pierwsza płyta zespołu doskonale poradziła sobie w Wielkiej Brytanii docierając do czwartej pozycji na liście UK Albums Chart publikującej najlepiej sprzedające się albumy, sukces ten jednak przebił album No More Herose docierając do drugiego miejsca tej listy. Po ukazaniu się Rattus Norvegicus muzykę The Stranglers próbowano porównywać z twórczością The Doors - grupa używała podobnego instrumentarium ja muzycy z Los Angeles, podobnie brzmiały też klawisze Greenfielda. Pierwszego września 1977 roku The Stranglers ruszyli w trasę po całej Wielkiej Brytanii. Rok później ukazał się trzeci studyjny album The Stranglers Black and White który tak jak i poprzedni pojawił się na drugim miejscu listy UK Albums Chart. Dusiciele triumfowali. Pomimo dobrego przyjęcia wśród fanów trzy pierwsze albumy zespołu zawierające muzykę nie do końca dającą się wsadzić do szuflady z napisem „Punk” nie uzyskały aprobaty wśród części tak zwanych „fachowców”. Ponadto od dawna nie iskrzyło pomiędzy zespołem a dziennikarzami muzycznymi. The Stranglers po prostu nie byli lubiani przez muzyczną prasę, a i muzycy nie darzyli dziennikarzy gorącym uczuciem, czego nie raz nie omieszkali okazać. Mimo powściągliwych reakcji recenzentów na muzykę The Stranglers rosło grono zwolenników zespołu. W końcu pojawiła wydana w 1979 płyta The Raven, przez wielu uważana za przejściową między punkiem a łagodniejszym graniem. Album dotarł do czwartego miejsca brytyjskiego notowania albumów - UK Albums Chart, wtedy też krytycy zaczęli również doceniać wcześniejsze wydawnictwa Dusicieli. Wydanie The Raven zbiegło się w czasie z opublikowaniem dwóch płyt sygnowanych indywidualnie przez, członków zespołu. Na rynku pojawiły się solowy album Burnela Euroman Cometh oraz zainspirowany klasycznym filmem grozy Friedricha Wilhelma Murnaua z 1922 roku Nosferatu Cornwella nagrany wspólnie z Robertem Williamsem. Rok 1979 to również wielkie tournee w czasie którego zespół można było zobaczyć w Europie, Ameryce Północnej, Japonii i Australii. W roku 1981 na rynku pojawił się koncepcyjny album poświęcony religii i cywilizacjom pozaziemskim - The Gospel According To The Meninblack. Tej mieszanki nie wytrzymała część fanów odwracając się od zespołu. Jednak już kolejna płyta wydana w tym sam samym roku La Folie, pomimo że stanowiła zwrot w twórczości zespołu w kierunku bardziej komercyjnym, przywróciła grupie należnej jej miejsce, a pochodzący z tej płyty utwór Golden Brown dotarł do drugiego miejsca na brytyjskiej liście najlepiej sprzedawanych singli. Mniej więcej w tym samym okresie zespól nagrał kolejny wielki wielki przebój Strange Little Girl – 7 miejsce na liście najlepiej sprzedawanych singli w Wielkiej Brytanii. W roku 1983 na rynku pojawiło się kolejne wydawnictwo firmowane przez The Stranglers, stanowiąca kontynuację kierunku wyznaczonego przez La Folie płyta Feline. . Album ten dotarł do czwartego miejsca na brytyjskiej liście sprzedaży UK Albums Chart. The Stranglers znów byli na fali. Kolejny rok to kolejny dobrze przyjęty przez fanów album grupy Aural Sculpture. Dwa lat później na rynku pojawiło się już dziewiąte wydawnictwo The Stranglers – Dreamtime. Na tej płytce duże znaczenie odegrały instrumenty dęte (czy to dobrze zdecydujcie sami – moim zdaniem nie koniecznie). W 1990 roku zespół opuścił Hugh Cornwell a jego miejsce zajął John Ellis. Ta zmiana wpłynęła w sposób dosyć widoczny na formę zespołu. Kilka następnych albumów (10, Stranglers in the Night, About Time, Written in Red, Coup de Grace) okazało się znacznie słabszych od poprzednich. W roku 2000, po dziesięciu latach wspólnego grania zespół opuścił John Ellis, a skład zespołu uzupełnił Baz Warne. W roku 2004 ukazał się, nakładem wydawnictwa Roadrunner Records piętnasty studyjny album grupy Norfolk Coast wydawnictwem tym Brunel i jego koledzy udowodnili, że nadal są w bardzo dobrej formie. Potwierdzając to zresztą dwa lata później płytą Suite XVI.

Trzydzieści lat po wydaniu dwóch pierwszych albumów The Stranglers w londyńskim The Roundhouse zagrali koncert złożony głównie z kawałków z tych dwóch legendarnych wydawnictw. Przyjęcie przez fanów było tak entuzjastyczne, że na rynku pojawiła się płyta zawierająca materiał z tego koncertu zatytułowana Rattus At The Roundhouse. Live In London, Dusiciele udowodnili, że mimo upływu lat są w doskonałej formie a ich muzyka nadal poraża energią. W 2008 The Stranglers pojawili się w Polsce grając na organizowanym przez Wielką Orkiestrę Świątecznej Pomocy Przystanku Woodstock. Siedemnasty studyjny album The Stranglers ukazał się w 2012 roku i nosił tytuł Gigants. Album zajął 48 miejsce na brytyjskiej liście sprzedaży UK Albums Chart. W roku 2014 z okazji czterdziestolecia The Stranglers na rynku pojawił się box: Giants And Gems: An Album Collection zawierający 11 albumów grupy. W czerwcu 2018 zespół pojawił się na Tauron Life Festivalu w Oświęcimiu. Mamy rok 2020 a The Stranglers wciąż grają. Mam Nadzieję, że jeszcze długo będą cieszyć nas dźwięki grane przez muzyków tej nie szablonowej grupy i to pomimo tego, że 3 maja opuścił nas niestety Dave Greenfield (45 lat grania z Dusicielami).

Dyskografia

Albumy studyjne

• Rattus Norvegicus (1977)

• No More Heroes (1977)

• Black and White (1978)

• The Raven (1979)

• The Gospel According to the Meninblack (1981)

• La Folie (1981)

• Feline (1983)

• Aural Sculpture (1984)

• Dreamtime (1986)

• 10 (1990)

• Stranglers in the Night (1992)

• About Time (1995)

• Written in Red (1997)

• Coup de Grace (1998)

• Norfolk Coast (2004)

• Suite XVI (2006)

• Giants (2012)

Albumy koncertowe

• Live (X Cert) (1979)

• The Stranglers & Friends Live in Concert (1980)

• All Live and All of the Night (1988)

• Live at the Hope and Anchor (1992)

• The Early Years '74 '75 '76 Rare Live and Unreleased (1992)

• Saturday Night, Sunday Morning (1993)

• Death And Night And Blood (1994)

• Access All Areas (1996)

• Friday the Thirteenth (1997)

• Live at the Hammersmith Odeon '81 (1998)

• 5 Live 01 (2001)

• Live at the Apollo (2003)

• Apollo Revisited (2003)

• Coast to Coast: Live on Tour (2006)

• Acoustic Set Convention 2011 Live (2012)

• Acoustic in Brugge (2012)

Teraz o samej płycie

Aural Sculpture – ósmy studyjny album zespołu The Stranglers, wydany w 1984 roku, nakładem wydawnictwa Epic Records. Na rynku ukazał się w listopadzie. Producentem płyty był Laurie Latham. Album zajął 14. miejsce na brytyjskiej liście sprzedaży UK Albums Chart. Ta płyta to kolejna zmiana wizerunku grupy która nieśpiesznie przemierza drogę od punka, poprzez nową falę ku muzyce pop w ambitniejszej stranglerowskiej wersji. Na płytce nie zabrakło również motywów zaczerpniętych z muzyki soul, znalazło się tu miejsce również dla instrumentów dętych, fortepianu i wibrafonu.

Płytkę rozpoczyna pulsujący nowofalowy zabarwiony soulem Ice Queen. Drugi w kolejności Skin Deep to nadal starzy dobrzy Dusiciele jednak gdzieś w tle zaczyna pobrzmiewać pop. Podobnie sprawy się mają w trzecim utworze Let Me Down Easy, oraz kolejnym rytmicznym z świdrującą gitarką No Mercy. Pierwszą stronę kończy spokojny North Wind. Druga strona to na początek Uptown z agresywnie brzmiącą gitarą i charakterystycznym wokalem Cornwella. Później jest znacznie łagodniej. Drugi utwór to Punch & Judy z przyjemnie brzmiącymi fortepianem oraz saksofonem. Trzeci to Spain z melorecytacją Carmen Franco: „Proszę Boga, aby wszystkie dzieci na świecie nie znały cierpień i smutków, jakie mają dzieci, które wciąż znajdują się w mocy wrogów mojego kraju. Życzę wszystkim hiszpańskim dzieciom szczęśliwego domu z miłością i zabawkami. Dlatego przesyłam buziak wszystkim dzieciom na świecie.” Dalej nadal jest spokojnie kolejno brzmią Laughing, Souls z jeszcze bardziej łagodzącym brzmienie kobiecym chórkiem w tle. A na koniec Mad Hatter rytmiczny kawałek pachnący rock'n'rolem z dęciakami zbliżonymi do tych z Dead End Street The Kinks, może to tylko moje wrażenie ale klimat podobny. Podsumowując Aural Sculpture to płytka dziwna, nieoczywista ale i ciekawa.

 

 

Variété (ciąg dalszy)

Tworzę ten blog od roku 2013. Staram się względnie rzetelnie i kompletnie opisać historię i twórczość wybranych artystów. Jednak są muzycy którzy ciągle dopisują karty do swej historii, którzy ciągle obdarowują nas nową muzyką. Postanowiłem więc w takiej sytuacji uzupełnić moje wcześniejsze teksty.

Na początek Variété. O tej pochodzącej z Bydgoszczy grupie pisałem we wrześniu 2013 r. Kończąc historię zespołu na wydanym w 2008 roku przez Kuka Records albumie Zapach wyjścia. (poprzedni tekst znadziecie tutaj: Variété). A teraz czas na ciąg dalszy historii. Po wydaniu Zapachu wyjścia

W roku 2011 Variété tworzyli

• Grzegorz Kazimierczak (wokal, klawisze)
• Marek Maciejewski (gitara)
• Marcin Karnowski (perkusja – wcześnij grywający w 3moonboys i George Dorn Screams)

W tym składzie Panowie wydali siódmą płytę w dyskografi zespołu wydaną w 2013 roku nakładem 2-47 Records Piosenki kolonistów. Gościnie w utworze Kim z Variété zaśpiewała Magda Powalisz

Po wydaniu płyty do grupy dołączyli klawiszowiec Bartek Gasiul i basista Grzegorz Korybalski.

Kolejny ważny rok Variété to rok 2015. W tym roku powstał spektakl z udziałem zespołu" Bal, czyli wieczór zapoznawczy, gra zespół Variété. Było to alternatywne widowisko baletowe w reżyserii Jacka Gębury z plejadą polskich aktorów tańca oraz muzyką Variété graną przez zespół na żywo. Premiera spektaklu odbyła się w marcu 2015 roku w Teatrze Muzycznym Capitol we Wrocławiu, podczas 36 Przeglądu Piosenki Aktorskiej. W tym samym roku ukazała się płyta PPA Wrocław 2015 która jest rejestracją tego wydarzenia.

W roku 2017 roku ukazał się kolejny album studyjny wydany przez wydawnictwo Agora zatytułowany Nie wiem.

Uzupełnienie dyskografi

• Piosenki kolonistów (2013)
• PPA Wrocław 2015 – CD (2015)
• Nie wiem – CD (2017)

Meness

Dziś grupa która na polskiej scenie muzycznej powinna odcisnąć znacznie mocniejsze piętno niż, odcisnęła. Grupa która mogła znaleźć się w pierwszej lidzie polskiego rocka. Grupa z której wyszedł basista legendy światowego rocka – zespołu Scorpions mowa o krakowskiej formacji Meness.

Mennes powstał na przełomie lat 1981/1982. Grupę założyli panowie którzy kontynuowali swoją edukację na krakowskiej Akademii Górniczo-Hutniczej.

• Maciek Śliwiński (gitara, wokal)
• Jacek Ciuba (bas)
• Waldek Krupiński (gitara)
• Marek Cichoń (perkusja)

Głównym inicjatorem jak i tym którym dał nazwę grupie był Maciek Śliwiński. Nazwa grupy to imię jednego z głównych bogów w bałtyjskich mitach nieba: Meness - Księżyc. Muzycy swoje miejsce na ziemi znaleźli w jednym z wielu krakowskich klubów studenckich "Zaścianek". Od początku swego istnienie grupa zaskarbiła sobie serca publiczności grając przede wszystkim koncerty w Krakowie i jego najbliższych okolicach. Z większych imprez muzycy Meness odwiedzili w 1982 roku Rock na Pojezierzu (późniejszy Muzyczny Camping w Brodnicy) gdzie wśród zespołów konkursowych zajęli trzecie miejsce, krakowski Open Rock którego grupa Meness została zwycięzcą, no i oczywiście III Ogólnopolski Przegląd Muzyki Młodej Generacji Jarocin'82 gdzie zespół wypadł lepiej niż poprawnie zajmując w konkursie trzecie miejsce. Po Jarocinie kariera Meness znacznie przyśpieszyła. Utwory grupy pojawiły się na antenie radiowej Trójki. Koniec roku 1982 to wspólna trasa Meness z Lady Pank, Natomiast rok 1983 zespól rozpoczął trasą u boku Turbo. Meness pojawił się również na festiwalu Rock nad Bałtykiem oraz ponownie wyruszył w trasę tym razem z Lombardem. Meness nagrał dwa teledyski dla Telewizyjnej Listy Przebojów i Programu 2 TVP oraz singla dla Tonpressu zawierającego utwory Nieprawdziwe słowa oraz Trzeba dalej jakoś żyć. Podobno w 1986 roku grupa zrealizowała również materiał na płytę długogrającą dla Klubu Płytowego Razem jednak płyta taka nigdy się nie ukazała. Z czasem kariera grupy znacznie zwolniła. Grupa coraz rzadziej pojawiała się na dużych imprezach błąkając się po polskiej scenie do roku 1990 roku by w końcu w roku 1990 zniknąć z niej na dobre.

Pomimo, że Meness mimo sporego potencjału nie zajął należnego zespołowi miejsca na polskiej scenie muzyczne, to jednak odcisnął na niej swoje piętno. Przez zespół przewinęli się tacy muzycy jak:

• grający na basie Paweł Mąciwoda pojawiający się później w takich formacjach jak Dupą, Pudelsi, TSA, Walk Away, Złe Psy by w końcu zakotwiczyć od 2003 w legendzie, światowego mocnego grania grupie Scorpions;
• perkusista Alan Baster grający później w Turbo i Bajmie;
• grający również na perkusji, nieżyjący już niestety Grzegorz Sznajder współpracujący z takimi formacjami jak Dżem, Chłopcy z Placu Broni, Homo Twist czy Pod Budą;
• Bogusz Rutkiweicz basista grupy Turbo współpracujący też z takimi zespołami jak Kierowca Bombowca, Aion czy Black Cat;
• Jarek Rostkowski udzielający się wokalnie w Grupie Rezerwat;
• Przemek Stopa którego gitarę można było usłyszeć na płycie Kory i Pudelsów Bela Pupa

W roku 2009 pojawiła się grupa o nazwie Meness ale czy można to nazwać reaktywacją zespołu nie jestem przekonany ze starego składu w nowej formacji pojawił się tylko Maciek Śliwiński do którego dołączyli Szczodry (wokal), Tomek Futro (bas), Mateusz Tokarczyk (gitara). W roku 2011 Szczodrego zastąpiła Joanna Pańszczyk.

Ostatni znany mi skład reaktywowanego zespołu to;

• Maciek Śliwiński (gitara)
• Tomek Futro (bas)
• Jakub Marduła (perkusja)
• Joanna Pańszczyk (wokal)

Dyskografia:

• S-543 Singiel Nieprawdziwe słowa / Trzeba dalej jakoś żyć (1985)

Kwadrans

Kolejny uczestnik konkursu na jarocińskim festiwalu w 1982 roku to pochodząca z Malborka Grupa Kwadrans.

Z notatki zamieszczonej w folderze można dowiedzieć się że grupa występuje w składzie:

Artur Węglowski (gitara)

Andrzej Kurcinkowski (gitara)

Piotr Kuchenbecker (klawisze)

Waldemar Ladniak (bas)

Mirosław Jankowski (perkusja)

Swoje miejsce do prób muzycy z Malborka znaleźli w Miejskim Domu Kultury.

Grupa dosyć dobrze była znana sympatykom muzyki rockowej z północnej Polski gdzie koncertowała dość często, między innymi z zespołami Cytrus i Zjednoczone Siły Natury Mech. Kwadrans pojawiał się również na regionalny przeglądach i konkursach niejednokrotne zostając ich laureatem. Zespół ma za sobą również sesje nagraniową w Rozgłośni Polskiego Radia w Gdańsku. Kilka utworów grupy pojawiło się w programie czwartym polskiego radia. W roku 1982zespół pojawił się na festiwalu w Jarocinie. I to wszystko co udało mi się zabrać na temat tej formacji. Nie wiem nawet kiedy muzycy z Malborka zeszli ze sceny. Jeśli ktoś by był w stanie uzupełnić wiadomości to chętnie posłucham lub poczytam.

FBT

W roku 1982 w Jarocinie pojawiło się więcej w porównaniu z latami wcześniejszymi zespołów grających nową muzykę (punk, nowa fala) nadal dominowała jednak klasyczna wersja rocka i heavy metalu. Nie zabrakło też kapel czerpiących pełnymi garściami z tradycji bluesowej. A wiadoma jak blues w Polsce to przede wszystkim Śląsk. I właśnie ze Śląska, a dokładnie z Tychów pochodzi kapela o której chciałem dziś napisać – grupa FBT

Założycielem grupy FBT był niewidomy wokalista i gitarzysta Andrzej Zielinski (nie mylić ze znanym ze Skaldów jednym z braci Zielińskich). Andrzej kilkakrotnie próbował stworzyć zespół jednak zawsze coś stawało na przeszkodzie, a to brak zaplecze technicznego, a to kłopoty ze składem czy też nadambitny instruktor z Domu Kultury próbujący narzucić zespołowi swoją wizję muzyki. W końcu w połowie 1981 roku zespól znalazł nie wtrącającego się w repertuar patrona – Miejski Dom Kultury „Tęcza” w Tychach, miejsce do prób no i ustabilizowała się skład grupy. Od sierpnia 1981 roku zespól grał w składzie:

• Andrzej Zieliński (gitara, wokal)
• Janusz Żydek (perkusja)
• Andrzej Furczyk (bas)
• Bogdan Żurek (gitara)
• John Szczepanek (klawisze)

FTB prezentowało się z dużym powodzeniem głównie lokalnej publiczności by w końcu w sierpniu 1982 roku wypłynąć na szersze wody podczas III Ogólnopolskiego Przeglądu Muzyki Młodej Generacji Jarocin’82. W roku 1983 zespół można było usłyszeć na katowickiej Rawie Blues oraz drugiej edycji festiwalu „Rock na Pojezierzu” gdzie grupa została wyróżniona. W tym samym roku dokonała nagrania sześciu utworów które nie doczekały się jednak publikacji. Pod koniec 1984 roku nastąpiły spore przetasowania w składzie grupy – z zespołu odeszli Janusz Żydek oraz Bogdan Żurek, a skład uzupełnili gitarzysta Janusz Ryś, grający na gitarze akustycznej Krystian Piątek, a za bębnami zasiadł Zbigniew Ulman . W tym składzie grupa FBT koncertowa jeszcze przez jakiś czas by w końcu w roku 1985 ostatecznie zejść ze sceny.

Po rozwiązaniu FBT Andrzej Zieliński okazyjnie grywał jako muzyk sesyjny w Katowickiej rozgłosci polskiego radia z czołówką polskich bluesmenów, by w roku 1995 wrócić na scenę z formacją Zieliński Blues Band, a od 2000 roku jest główną postacią grupy Nadar Blues Band

Detonator

Dziś kolejny uczestnik konkursu jarocińskiego przeglądu z 1982 roku – łódzka grupa Detonator. W pamięci fanów mocniejsze miejsce znalazł inny Detonator pochodzący z Sochaczewa założony w połowie lat osiemdziesiątych Detonator BN z którym często muzycy z Łodzi są myleni. Więc by wszystko było jasne dużymi literami piszę: TEN TEKST JEST O ŁÓDZKIEJ GRUPIE DETONATOR

Zespół powstał w Łodzi w 1981 r. jako Bad Blood, a skład jego przedstawiała się następująco:

• Andrzej Marciniak (śpiew)
• Marek Kalin (bas, wokal)
• Paweł "Guma" Gumola (gitara)
• Dariusz Wdowiak (perkusja, wokal)

Panowie grali swoistą mieszankę nowej fali i punk-rocka. Zespół szybko zmienił nazwę na TNT, a następnie na Detonator (często pisany w następujący sposób deToNaTor). Powodem ostatniej zmiany był fakt że w Warszawie grał już zespół o nazwie TNT. Miejsce na próby muzycy znaleźli w gościnnych salach Dzielnicowego Domu Kultury "Lutnia" na łódzkich Bałutach. Grupa szybko zyskała sporą popularność w Łodzi i jej najbliższych okolicach. Przed szerszą publicznością Detonator zadebiutował w listopadzie 1981 roku na II Przeglądzie Łódzkich Grup Rockowych “Rockowisko ‘81” od razu zdobywając wyróżnienie. Rok 1982 to koncerty i przede wszystkim bardzo dobre przyjęcie na II Ogólnopolskim Przeglądzie Muzyki Młodej Generacji Jarocin'82. I to już niestety koniec bardzo krótkiej historii łódzkiego Detonatora. Po powrocie z Jarocina zespół rozpadł się. Powód - różnice w spojrzeniu na muzykę. Sytuacje tę opisał Guma następująco " Chciałem grać szybciej, a oni wręcz przeciwnie – transowo, jak Killing Joke. Wymyślałem kolejne odrzucane przez zespół numery. W końcu pokłóciliśmy się" (wywiad dla gazeta.pl).

Grzechem było bu nie wspomnieć na koniec, że po rozpadzie grupy Paweł Gumola z razem z Piotrem Rogozimskim oraz Tomaszem Grono założył legendę polskiej sceny punkowej grupę Moskwa.