She - Miejsce, którego wszyscy szukamy

Dziś płytka formacji która pod koniec lat osiemdziesiątych dwudziestego wieku miała dosyć sporą grupę zwolenników. Pierwsza płyta, pierwszego zespołu Tomka Lipnickiego grupy She.

Był rok 1986 siedemnastoletni wtedy gitarzysta i wokalista Tomek Lipnicki wraz z dwoma przyjaciółmi Radosławem Zblewskim (perkusja) i Ireneuszem Mazurkiem (bas) założył zespół nazwany przez młodych muzyków She. W tym trzyosobowym składzie zespół po raz pierwszy wszedł do studia gdzie nagrał kilka numerów dla gdańskiego radia.W 1987 skład zespołu powiększył się, do grupy dołączyli Mariusz Kotwicki (gitara), Jacek Gryz (klawisze) oraz Włodzimierz Zyner (perc). She w powiększonym składzie zaczęła coraz częściej pojawiać się na scenie. Koncertując zespół zyskiwał coraz większe rzesze sympatyków. Lipnicki jako frontmen zespołu potrafił szybko nawiązać kontakt z publicznością. Koncerty grupy buchały energią. Na atmosferę tych występów wpływ miał też sceniczny image zespołu. Lipnicki wraz z Mazurkiem na koncertach występowali w szkockich kiltach. Był to pomysł przyjaciela Tomka Włodka Zynela. O zespole stawało się coraz głośniej.W muzyce granej przez zespół wyraźnie było słychać inspiracje takimi kapelami jak The Cure, Simple Minds, The Cult a przede wszystkim U2. W 1987 roku She wystąpił na warszawskim festiwalu Poza Kontrolą gdzie zespół został bardzo dobrze przyjęty. W 1989 roku grupa wystąpiła na festiwalu w Sopocie, gdzie Tomek Lipnicki został wyróżniony jako najmłodszy uczestnik. Kariera zespołu zaczęła nabierać tempa, Zespół dawał coraz więcej koncertów – między innymi wyjechał na trasę do ZSRR. W tym czasie She podpisało też kontrakt z wytwórnią Arston. Efektem tego kontraktu było wydanie pierwszej płyty zespołu Miejsce Którego Wszyscy Szukamy. Ale zanim doszło do nagrania materiału na tę płytę w zespole zaszły poważne zmiany personalne Kotwickiego, Gryza i Zynera zastępili Jan Haase (gitara), Krzysztof Jarkowski (gitara) oraz Andrew (klawisze).Debiutancki album grupy nie odniósł jednak spodziewanego sukcesu. W 1990 Tomek Lipnicki rozpoczął współpracę z zespołem Skawalker Grzegorza Skawińskiego gdzie miał zostać wokalistą, jednak w związku z brakiem zrozumienia – niedocenieniem jego pomysłów po krótkim czasie odszedł ze Skawalkera by powrócić do She. W 1991 roku zespół nagrał drugi i jak się potem miało okazać ostatni album She Big City Lights. Tak jak w przypadku debiutanckiej płyty przed wydaniem tego albumu w zespole nie obeszło się bez zmian kadrowych - Krzyśka Jarkowskiego zastąpił znany już z wcześniejszych występów z She Mariusz Kotwicki. W nagraniu drugiej płyty zespołu gościnnie udział wzięli Anna Męczyńska, Anna Bakun oraz znany z TSA Marek Piekarczyk. Album Big City Lights ukazał sią na CD w 1992 roku, i był to w zasadzie ostatni akord w zbyt krótkiej historii tej interesującej formacji. Na całe szczęście Tomek Lipnicki kontynuuje swoją muzyczną karierę w takich grupach jak Illusion ,Acid Drinkers czy ostatnio Lipali.

Dyskografia:

• Miejsce, którego wszyscy szukamy (1989)
• Big City Lights (1991)

Teraz o samej płytce. Album Miejsce Którego Wszyscy Szukamy ukazał się w 1989 roku. Ten pierwszy album She jest płytą moim zdaniem dobrą, a nawet bardzo dobrą. Nie została jednak doceniona przez słuchaczy. A wielu dziennikarzy muzycznych – krytyków uznało ją niesłusznie za słabą, wtórną, naśladowczą. Moim zdaniem pomimo tego, że w muzyce zespołu rzeczywiście wyraźnie słychać inspiracje takimi kapelami jak The Cure, Simple Minds, The Cult a przede wszystkim U2 nie jest ona kalką tego co grali wielcy poprzednicy. Muzyka z tej płyty jest świerza, sprawiająca radość zarówno słuchaczom jak i grającym. Pomimo że twórczość She jest inspirowana, na płycie można znaleźć sporo oryginalnych dźwięków które powstały w głowach muzyków. Nie jest to album jednorodny. Płytę rozpoczyna spokojny, wolno płynący utwór Życie, a zaraz po nim buchający energię, dynamiczny, pulsujący basem i charakterystycznym wokalem Tomka Lipnickiego drugi kawałek Sen. Kolejny utwór to intrygujący, przede wszystkim sposobem śpiewu Tomka Obiit. Pierwszą stronę płyty zamyka utwór spokojniejszy utwór Pytania. Drugą stronę płyty otwiera dynamiczny Ymo z ciekawą partią gitary, po nim następuje melodyjne, moim zdaniem najsłabsze na płycie Jedyne wyjście. W końcu tytułowe zaczynające się bardziej recytacją niż śpiewem Tomka Miejsce którego wszyscy szukami - utwór intrygujący, wzbudzający niepokuj zarówno swą muzyką jak i śpiewem, chyba najlepszy kawałek na płycie. Album zamyka rewelacyjnie brzmiący ostatni utwór Aby trwać. Podsumowując, moim zdaniem płytka zasługuje na uwagę, a dla miłośników talentu Tomka Lipnickiego ( na płycie występującego jako Teel) jest to jazda obowiązkowa – w końcu od tego się wszystko zaczęło.

Miejsce Którego Wszyscy Szukamy

Arston ‎– ALP 040

Rok wydania 1989

Strona 1

1. Życie
2. Sen
3. Obiit
4. Pytania?!

Strona B

1. Ymo
2. Jedyne wyjście
3. Miejsce którego wszyscy szukamy
4. Aby trwać

Wszystkie teksty Teel. Muzyka Grupa She

Rocka's Delight

Na koniec postów o kapelach z kompilacyjnego albumy Gdynia, prawdziwa perełka, reggae znad zimnego Bałtyku, które brzmi jakby było grane na słonecznych brzegach Jamajki – zespół Rocka's Delight.

Był rok 1987 do występujących pod nazwą Sze Sze muzyków:

• Grzegorza Zająca (gitara, śpiew)
• Grzegorza Małkowskiego (gitara)
• Leszka Ślazyka (gitara basowa)
• Karola Krzymińskiego (perkusja)
• Sławomir Porębskiego (instr. perkusyjne)
• Piotra Sawczuka (trąbka)
• Tomasza Bonarowskiego (trąbka)
• Roberta Höhna (saksofon)

dołączył wokalista student medycyny pochodzący z Zimbabwe Grey Andrew Shereni. Grupa z nowym wokalistą przyjęła nazwę Rocka's Delight. Pod nową nazwą po raz pierwszy zespół wystąpił na koncercie podczas festiwalu "Nowa Scena" w Teatrze Letnim w Sopocie. W tym samym 1987 roku muzycy nagrali w studiu Rozgłośni Polskiego Radia w Gdańsku dwa utwory: Frontline i Freedom. Obydwie te kompozycje pojawiły się na liście przebojów Rozgłośni Harcerskiej, a następnie w 1988 roku znalazły się: pierwsza na winylowej kompilacji Gdynia, a druga na wydanej na kasecie składance Fala II. W tym czasie zespół wiele koncertował i to nie tylko w rodzinnym Trójmieście ale i w całej Polsce. Grupa zyskiwała coraz szersze rzesze fanów wśród polskich miłośników muzyki z Jamajki.

Początek roku 1998 to czas zmian personalnych w zespole. Rocka's Delight opuścili Piotr Sawczuk, Robert Höhn, Tomasz Bonarowski oraz Leszek Ślazyk. Ich miejsce zajęli Jan Erszkowski (perkusja), Michał Erszkowski (bas) i Jarogniew Milewski (instr. klawiszowe). W tym składzie grupa zagrała rewelacyjnie przyjęty koncert na na warszawskim festiwalu "Róbrege". W połowie 1998 roku z zespołu odszedł Grzegorz Małkowski, a Karol Krzymiński przeszedł na instrumenty perkusyjne na stałe ustępując Janowi Erszkowskiemu miejsce za bębnami. W tym czasie skład Rocka's Delight powiększył się o klawiszowca Jacka Witczyńskiego oraz starego znajomego muzyków grupy (jeszcze z czasów Sze Sze) gitarzystę Dariusza Jesionka. Pisząc o Rocka's Delight nie można pominąć udziału w wydarzeniu które odbyło się 13 grudnia 1989 roku - festiwalu "Solidarność Anty Apartheid" gdzie zespół wystąpił wraz z takimi wykonawcami jak Young Power, Linton Kwesi Johnson czy Twinkle Brothers. Utwór Solidarity, jeden z wielu którymi grupa rozbujała publicznośc trafił na wydaną w następnym roku kasetę Solidarność Anti-Apartheid dokumentującą to wydarzenie. Udział zespołu w festiwalu zaowocował propozycją nagrania płyty w Londynie w studiu Twinkle Brothers. Z nieznanych mi przyczyn do realizacji tego przedsięwzięcia nie doszło. Wkrótce z zespołu odszedł Karol Krzymiński a zespół po

zagraniu jeszcze kilku koncertów zawiesił działalność. W czerwcu 1990 roku Michał i Jan Erszkowscy oraz Sherenim dokonali w warunkach domowych nagrań kilkunastu piosenek, które były później rozprowadzane na kasecie Rocka's Delight miał to być wkład muzyków w protest przeciwko budowie elektrowni atomowej w Żarnowcu. W roku 1991 światło dzienne ujrzał kolejny materiał z nagraniami Rocka's Delight koncertowa kaseta Live '89 . Po trzech latach ciszy, jesienią 1994 roku Grey Andrew Shereni i Karol Krzymiński reaktywowali zespół uzupełniając skład znanym z występów grupie Bielizna Jarosławem Furmanem(gitara), Marcinem Kolendowiczem (gitara), Mirkiem Malakiem (bas) i Maciejem Gudalewiczem. Jarek Furman wkrótce został zastąpiony przez Tomasz Luftner. Mimo starań muzyków trudno było odzyskać fanów. Grupa występowała głównie na terenie Trójmiasta. W 1996 roku ponowie Rocka's Delight zawiesił, a w zasadzie zakończył swoją działalność.

Dyskografia

• Gdynia (1988 kompilacja, utwór: Frontline)
• Fala II (1988 kompilacja na kasecie, utwór: Freedom)
• Solidarność Anti-Apartheid (1990 kompilacja na kasecie, utwór: Solidarity)
• Rocka's Delight (1990, kaseta)
• Live '89 (1991, kaseta)

Po Prostu

Ciągle na gramofonie składanka Gdynia. Dziś założona w 1985 roku punkrockowa grupa Po prostu. Zespół został założony przez byłych muzyków zespołów DDT i Deadlock II. Był zaliczany tak jak wszystkie formacje których utwory znalazły się na albumie Gdynia do kręgu Trójmiejskiej Sceny Alternatywnej.

Pierwszy skład zespołu to:

• Marian Szprada (perkusja)
• Szczepan Szprada (wokal)
• Tadeusz Krzymuski (gitara)
• Zbigniew Zdziennicki (bas)

z zespołem grywali również

• Krzysiek Jezierski (perkusja)
• Darek Choruzy (gitara)
• Tadeusz Korowajczyk

Po Prostu to jeden z niewielu zespołów na polskiej niezależnej scenie, grający nieprzerwanie od polowy lat 80-tych i to w prawie niezmienionym składzie. Zespól przez cały czas, jak większość trójmiejskich formacji podąża swoją własną drogą, grając od początku szybkiego, melodyjnego, zadziornego punka o charakterystycznym brzmieniu, konsekwentnie posługujący się absuradalno – kabaretowym imagem. Po Prostu wyróżniały też teksty tworzone przez ekscentrycznego wokalistę Szczepana Szpradę pierwszego w Polsce posiadacza irokeza w poprzek głowy.

Już na początku swej działalności zespół nagrał swój pierwszy materiał wydany w następnie na kasecie jako Demo'86. W 1986 roku Po Prostu zagrało między innymi na festiwalu w Jarocinie oraz na festiwalu Poza Kontrolą '86 . W latach 1987-1988 grupa trzykrotnie supportowała U.K. SUBS. W 1988 roku, MCK zorganizowało mini sesje nagraniowe w studiu Radia Gdańsk. Osiem kapel Trójmiejskiej Sceny Alternatywnej, między innymi Po Prostu, nagrało po 2-3 numery, z których miała zostać wydana płyta. W końcu na kompilacji Gdynia ukazały się dwa utwory Po Prostu Ład, ład bum cyk zet oraz Buty. Po kilku latach działalności uwiecznionymi tymi właśnie utworami i niewydanym oficjalnie, choć robiącym furorę w obiegu niezależnym demo, zespół zakończył działalność. Gdy wydawało się, że zespół nigdy nie pojawi się już na scenie, dość nieoczekiwanie w latach 90 powrócił. Od tego czasu Po Prostu nie schodzi ze sceny Grając regularnie znakomicie przyjmowane przez publiczność koncerty. W tym czasie ukazały się też trzy płyty z premierowym materiałem grupy One Hate Doktorate (1995), Madonna + Dżakson = Prins (1999), Happy End (2004).

Dyskografia

• Demo'86 (1986, kaseta zrealizowana w studio Złota Skała.)
• Gdynia (1988, kompilacja, utwory: Ład, ład bum cyk zet / Buty)
• Fala II (1988, kompilacja na kasecie, utwór Ta pani z sokiem)
• Żyję z utrzymania kochanek (EP)
• One Hate Doktorate (1995)
• Madonna + Dżakson = Prins (1999)
• Happy End (2004)
• demo'86 (demo z 1986 roku wydane w 2005 roku, tym razem na płycie CD)
• demo'86 (demo z 1986 roku wydane tym razem na analogu przez "Olifant Records" w 2008 roku w limitowanym nakładzie)

Sake

Dziś kolejna kapela ze składanki Gdynia – prawie już zapomniana (gdyby nie wspomniana płyta) grupa Sake. I znów niewiele mogę powiedzieć na temat tej formacji.

Założycielem Sake był Dariusz Michalak. Michalak swoją przygodę z muzyką rozpoczął pod koniec szkoły podstawowej muzycznej zakładając swój pierwszy zespół, w którym śpiewał i grał na perkusji. Lekcji gry na basie udzielał mu sam Krzysztof Ścierański. W 1983 roku założył zespół Odyseja Trans, a w 1984 Cest la vie. W obu tych grupach grał na instrumentach klawiszowych. W 1985 roku założył jazz-rockową formację Non smoking generation w której śpiewał i grał na gitarze basowej. W końcu w 1986 roku przyszedł czas na zaliczaną do Trójmiejskiej Sceny Alternatywnej formację Sake. Zespół tworzyli:

• Robert Krzywicki (wokal, gitara)
• Dariusz Michalak (wokal, bas))
• Zdzisław Ejsmond (perkusja, instr. perkusyjne)
• Jacek Pietraszkiewicz (klawisze)

Muzyka zespołu jak w przypadku wielu trójmiejskich grup jest trudna do określenia, grupa jak wiele innych wypracowała swój styl mieszając z sobą wiele gatunków, można ją próbować określić jako funkującą, pulsacyjną, transową. W 1988 roku grupa wzięła udział w zorganizowanej przez MCK mini sesji nagraniowe w studiu Radia Gdańsk. Sesja ta była zorganizowana na potrzeby wydawnictwa Gdynia które ukazało się w tym samym roku i zawierało utwory ośmiu formacji zaliczanych do Trójmiejskiej Sceny Alternatywnej obok Sake na płycie tej znalazły się też: Pancerne Rowery, Rocka's Delight, Call System, Po Prostu, Bielizna, Apteka i Unrra, Utwory z tej sesji były jeszcze przed wydaniem płyty dość często emitowane w Rozgłośni Harcerskiej. W tym samym 1988 roku Sake zakończyło działalność.

Jeszcze kilka słów o dalszych losach muzyków:

Dariusz Michalak w 1988 roku założył nowofalowy zespół Snukasky a rok później kabaretową formację dla dzieci Hocki klock z którą koncertował i nagrał płytę dla Polskich Nagrań. Od 1991 roku komponuje muzykę do spektakli teatralnych, dosyć szybko uzyskując dobrą markę w tej dziedzinie. Artysta w latach 2005 - 2009 dużo eksperymentuje poszukując nowych brzmień i w efekcie powstał jego autorski projekt muzyczny „Sealencium - Tradycja łączy pokolenia” który realizuje do dziś wraz z zespołem Sealencium Orchestra. Zdzisława Ejsmonda można było usłyszeć w formacji Kowalski wykonującej muzykę z pogranicza popu i rocka. Jacek Pietraszkiewicz grał zespole Michalaka Snukasky (w składzie tej formacji znalazł się już wcześniej współpracujący z Sake Jerzy Mozzal. Niektórzy nawet określają Snukasky jako kontynuację Sake

Dyskografia:

• Gdynia (1988 kompilacja - utwór Lubie to)
  
  
  
  
  
  
  

Unrra

O kolejnej grupie której utwór znalazł się na składance Gdynia nie jestem w stanie wiele napisać.

Będąca w rozkwicie od początku lat osiemdziesiątych dwudziestego wieku Trójmiejska Scena Alternatywna po roku 1986 powiększyła się o wiele nowych kapel. W tym czasie powstały między innymi Burdok, Dżezz, Obskura Emu, Galago, Golden Live, Hello, Marlin Monroe, No Limits, Olaf Meller, She, Sze-Sze, Top Secret oraz bohaterowie tego postu zespół Unrra. Każda z tych kapel grała inną, oryginalną muzykę. Muzyka Unrry była klasyfikowana do zimnej fali aczkolwiek jak większość trójmiejskich zespołów znalazła w tej konwencji własny niepowtarzalny styl oparty na pulsujących dźwiękach z charakterystycznym rytmem perkusji.

Zespół tworzyli

• Monika Mielewczyk (śpiew)
• Magdalena Czernikowska (śpiew)
• Leszek Złotogórski (śpiew)
• Jacek Czernikowski (śpiew, gitara)
• Sławomir Czernota (gitara)
• Włodzimierz Cetner (bas)
• Ryszard Werra (perkusja)

Unnra jak większość kapel należących do Trójmiejskiej Scen Alternatywnej koncertowała głównie na terenie Trójmiasta, ale nie tylko. Na początku 1987 roku, Unnra dała wspaniały koncert na którym wystąpiła wraz legendą europejskiego punkowego podziemia The Ex oraz Konwentem dla którego był to ostatni koncert. W 1988 roku, MCK zorganizowało mini sesje nagraniowe w studiu Radia Gdańsk. Osiem kapel Alternatywnej Sceny; Pancerne Rowery, Rocka's Delight, Call System, Po Prostu, Bielizna, Apteka, Sake i Unrra, nagrało po 2-3 numery, z których miała zostać wydana płyta. W końcu na kompilacji Gdynia ukazał się jeden utwór Unrry Złap wiatr. Jeszcze przed wydaniem płyty, nagrania te były emitowane w Rozgłośni Harcerskiej. W tym samym roku inny utwór zespołu – Istnieć w ogóle ukazał się na kasecie Falla II. Unrra zakończyła swoją działalność pod koniec 1988 roku.

Dyskografia:

• Gdynia (1988 kompilacja - utwór Złap wiatr)
• Fala II (1988 kompilacja na MC - utwór Istnieć w ogóle)

Pancerne Rowery

Kolejna kapela ze składanki Gdynia to chyba najbardziej ceniony przeze mnie zespół z Trójmiasta – Pancerne Rowery.

Zespół powstał w 1981 roku założyło trzech szesnastolatków – uczniów pierwszej klasy ogólniaka:

Jędrzej „Kodym” Kodymowski,

Michał „Misiek” Orlewicz

Roman „Asfalt” Sebastyański,

Głównym atutem założycieli zespołu była odwaga, bo ich umiejętności muzyczne były niewielkie, ale kto pamięta to wie, były to czasy kiedy nie do końca liczyła się technika gry ale to co artysta miał do przekazania – trzej założyciele Pancernych rowerów mieli do przekazania naprawdę wiele. Na początku swej działalności muzycy twierdzili, że główną ideą Pancernych Rowerów było kreowanie „emocjonalnych przekazów”. Pierwszy koncert odbył się jesienią 1981 roku w niewielkim gdańskim klubie studenckim „Trops”. Był to zorganizowany przez zespół „PKS” nieformalny przegląd lokalnych punkowych kapel. Na tym koncercie „Kodym” grał na basie, „Misiek” na gitarze, a „Asfalt” śpiewał i grał na gitarze. Na perkusji zagrał jedyny raz „Kwiat”. Od 1982 roku perkusistą zespołu został Mariusz „Badżi” Dunaj. Rodzice „Badżiego” udostępnili chłopakom na próby piwnicę swojego domu. W czasie stanu wojennego (grudzień 1981 – lipiec 1983) „Pancerne Rowery” grały podziemne ”próby–koncerty” dla niewielkich grup słuchaczy (kilka/kilkanaście osób), w różnych salkach do prób (swojej i zaprzyjaźnionych zespołów). Skończył się stan wojenny i przed zespołem otwarły się szersze perspektywy. W okresie 1983–1986 „Pancerne Rowery” trafiły pod opiekę Domu Kultury „Kolejarz” w Gdyni, mając dostęp do porządnej sali prób oraz bardzo wielu instrumentów, takich jak pianino, organy, kontrabas, saksofony, trąbka, flet, ksylofon. Pod koniec 1983 z zespołu odszedł „Kodym”, aby założyć zespół Apteka, do grupy dołączyli natomiast Elżbieta „Malwina” Wyczyńska (śpiew), Jasiu „Gruby” Pawlik (bas, gitara) oraz Darek „Darko” Wojciechowski (klawisze, waltornia, trąbka). W tym czasie muzycy Pancernych Rowerów eksperymentowali muzycznie tworząc swój własny styl określany przez samych muzyków jako„impresje filmowe”. W lecie 1984 roku zespół zorganizował w „Kolejarzu” w Gdyni pierwszy, nieformalny przegląd progresywnej muzyki Trójmiejskiej Sceny Alternatywnej w czasie którego na scenie pojawiły się oczywiście oprócz Pancernych Rowerów - Apteka, Bóm Wakacje w Rzymie, Polish Cham oraz Szelest Spadających Papierków. Muzycy własnoręcznie wykonali plakaty, które potajemnie rozwiesili na mieście. Rok później, w tym samym klubie, „Pancerne Rowery” zorganizowały już formalny przegląd Trójmiejskiej Sceny Alternatywnej. W tym samym 1985 roku Pancerne Rowery zagrały na ogólnopolskim Przeglądzie Muzyki Alternatywnej i Awangardy Rockowej „Poza Kontrolą” w Warszawie gdzie zostały uznane za najlepszy zespół awangardowy. W 1986 roku zespół w towarzystwie grupy Radio Warszawa, wyjechały na kilka koncertów do Zachodnich Niemiec. W trakcie tej krótkiej trasy w studio w Recklinghausen grupa nagrała trzy utwory. Grupa zagrała też na festiwalach "Nowej Scena" oraz "Róbrege". W tym samym roku z zespołu odeszli Malwina i Darko, do składu natomiast dołączył gitarzysta Janusz „Pierzasty” Sokołowski. W 1987 roku zespół pojawił się w Jarocinie gdzie został przyjęty bardzo dobrze. Przez cały ten czas muzyka grana przez Pancerne Rowery zmienia powoli zbliżając się do gitarowej psychodelii zawierającej w sobie energię punk–rocka i transowe brzmienia amerykańskiej muzyki hipisowskiej przełomu lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych dwudziestego wieku. Od 1988 roku grupa coraz rzadziej pojawiała się na scenie, a Pancerne Rowery faktycznie przestały istnieć w 1989 roku. Ostatni koncert zespół zagrał na festiwalu w Jarocinie w lecie 1989 roku. Pancerne Rowery reaktywowały się jeden jedyny raz specjalnie na imprezę Metropolia Jest OK, która odbyła się w grudniu 2010 roku. W roku 2013 ukazała się pierwsza i chyba jedyna płyta długogrająca Pancernych Rowerów Wolność wydana przez Requiem Records w serii Archive Series. Ta linia wydawnicza ma na celu wskrzeszanie, co oznacza w wielu przypadkach de facto ratowanie nagrań polskiej sceny niezależnej sprzed kilkudziesięciu lat.

Pancerne Rowery były jednym z najciekawszych (jednym z najbardziej przeze mnie cenionych) polskich zespołów lat osiemdziesiątych, a fakt, że nie pozostawiły po sobie płyty należy w zasadzie uznać za wielkie niedopatrzenie. Roman Sebastyański w którymś z wywiadów powiedział, że muzyką zespołu w ogóle nie zależało wtedy na wydawaniu czegokolwiek. Roman twierdził również że nie mieli zaufania do ówczesnego show biznesu. Zespół obawiał się,że nie będzie miał wpływu na to gdzie i kiedy będą ich utwory prezentowane, czy ich muzyka nie zostanie zmanipulowana

Grupa wolała koncerty gdzie panowała nad przekazem wiedziała dla kogo gra i w jakim kontekście istnieje ich muzyka.

Dyskografia

• „Live 88″
• Gdynia (1988 kompilacja – utwór: Nikt nam nie weźmie młodości)
• Fala II (1988 kompilacja – utwory: 20 57 77 i Deszczowa piosenka)
• Wolność (2013)

Apteka

Kolejna kapela której utwór można znaleźć na składance Gdynia to Apteka. Grupa powstała w 1983 roku nie gdzie indziej a właśnie w Gdyni. Założycielami zespołu byli: były muzyk grupy Pancerne Rowery gitarzysta i wokalista Jędrzej "Kodyma" Kodymowski oraz grający na gitarze, basie, trąbce, klawiszach i również śpiewający Maciej Błasiak. W Aptece występowali również Jacek Łada (perkusja), "Siwy" (saksofon), Ewa Golianek (wokal i klawisze) oraz Małgorzata Bachora (chórki). W 1987 do zespołu dołączył nowy perkusista Maciej Wanat, grający wcześniej w grupie Bóm Wakacje w Rzymie. Rok 1987 to również pierwsze studyjne nagrania Apteki Synteza i AAA..., oba znalazły się na wydane rok później na kompilacji Gdynia. Pod koniec roku 1988 skład Apteki przedstawiał się nader skromnie, zespół stanowili Jędrzej Kodymowski (gitara, śpiew) i Maciej Wanat (perkusja). Ci dwaj muzycy zrealizowali pierwszy album grupy Big Noise, wydany jednak dopiero w 1990 roku.

W 1988 roku do Kodymowskiego i Wanata dołączyli gitarzysta Janusz Sokołowski oraz basista, znany już w światku muzycznym Marcin Ciempiel współpracujący poprzednio z takimi zespołami jak Oddział Zamknięty, Fotoness, Tilt i Maanam. W tym składzie grupa nagrała wydany w 1992 roku album Narkotyki. Rok 1993 to kolejna płyta zespołu wydana jedynie na kasecie Urojonecałemiasta, pomimo że kontrakt z wytwórnią SPV Poland obejmował również wydanie jej na CD. W nocy z 15 na 16 maja 1993 roku w wypadku samochodowym zginął Maciej Wanat. Był to tragiczny wypadek dla Trójmiejskiej Sceny Alternatywnej zginął w nim także Michał Orlewicz z Pancernych Rowerów. Po występie na festiwalu Jarocin'93, w czasie którego za perkusją Maćka Wanata zastąpił Włodzimierz Tafel, Apteka zawiesiła działalność. Kodymowski jednak nie wytrzymał długo bez zespołu i nakłoniony przez grającego na basie Olafa Deriglasoffa w 1994 roku reaktywował Aptekę. W składzie nowej Apteki znaleźli się również perkusista Jacek Stromski i gitarzysta Piotr Nalepa (syn znanego Tadeusza) który jednak szybko zrezygnował z grania w zespole wybierając zespół swojego ojca. W 1995 roku grupa w składzie:

• Jędrzej „Kodym” Kodymowski (wokal, gitara)
• Olaf Deriglasoff (bas, wokal)
• Jacek Stromski (perkusja, wokal)

nagrała uważany przez wielu za najlepsze dzieło Apteki album Menda. Na płytce tej gościnnie zagrali Jacek Żołądek (bas), Grzegorz Puzio (perkusja), Janusz Borkowski (wokal, gitara), Krzysztof Janik (organy Hammonda), Robet Usewicz (organy Hammonda), Tomasz Ciechanowski (organy Hammonda) ,Marcel Adamowicz (dalszy wokal). W muzyce z Mendy słychać więcej punku niż we wcześniejszych dokonaniach grupy choć charakterystyczna dla zespołu psychodelia nadal jest też wyraźnie słyszalna. W tym czasie powstały też teledyski do utworów Gdynia Nocą oraz Synteza. Rok 1996 to kolejna płyta Apteki Spirala która składa się z nowych wersji wcześniejszych kompozycji zespołu.Nie upłynęło wiele czasu od nagrania Spirali a w zespole nastąpiły kolejne zmiany kadrowe Olafa Deriglasoff zastąpił Sławomir Czarnata. Jednak Apteka popadła w letarg. W 1998 roku "Kodym" zawiesił zespół i wyjechał na półroczną podróż po Ameryce Południowej. Po powrocie Kodymowski próbował reaktywować zespół, jednak nie umiał zebrać choćby względnie stabilnego składu. Udało się dopiero w 2003 roku - zespół w składzie Jędrzej Kodymowski (wokal, gitara), Jacek Żołądek (bas), Grzegorz Puzio (perkusja) nagrali we wrocławskim studiu dwa utwory: Korowód oraz Zagłada robactwa. W 2003 roku nakładem wytwórni Sonic Records ukazała się płytka CD Psychedelic Underground. Zawierała ona wszystkie utwory z wydanej w 1993 kasety Urojonecałemiasta i oraz kilka kawałków z Narkotyków. W 2007 roku Kodymowski zespołem w nowym składzie nagrał album Apteka. Na płytce tej na basie zagrał Marcin Ciempiel a na perkusji Artur Hajdasz. W czerwcu tego samego roku w składzie grupy znów nastąpiły znowu nastąpiły zawirowania skutkiem których było odwołanie wielu koncertów. W zespole pojawił się nowy basista Janek Witaszek, a za perkusją zasiadł Marcin Słomiński. W tym składzie Apteka zagrała koncert na Heineken Open'er Festival w Gdyni. Stabilny skład nigdy nie był mocną stroną Apteki, rok 2009 to kolejna zmiana Słomińskiego zastąpił Seweryn Narożny. W 2010 zespół w składzie:

Jędrzej Kodymowski (wokal, gitara)

Janek Witaszek (bas)

Seweryn Narożny (perkusja)

nagrał płytę Tylko dla... która ukazała się pod koniec czerwca. W 2011 roku Apteka wystąpiła na XVII Przystanku Woodstock tym razem w zespole grali Jędrzej Kodymowski (gitara, wokal), Grzegorz Puzio (perkusja), Jacek Żołądek (bas).W 2012 roku ukazała się kolejna płyta zespołu Od pacyfizmu do ludobójstwa.

Apteka to na pewno ciekawy, intrygujący i jeden najbardziej ekscentrycznych zespołów (jeśli nie zespół to na pewno jego lider) na polskim rynku muzycznym. W muzyce zespołu słychać fascynacje gitarową psychodelią i oczywiście punk rockiem oprócz tego można w niej znaleźć elementy jazzu, reggae czy nawet popu. Śledząc dzieje tej grupy, a zwłaszcza nieustanne zmiany składu, zastanawiam się czy nie w odniesieniu do Apteki nie powinno się mówić nie „zespół” ale Jędrzej Kodymowski i towarzyszący mu muzycy.

Dyskografia:

Albumy

• Big Noise (1990)
• Narkotyki (1992)
• Live '92 (1993)
• Urojonecałemiasta (1993)
• Menda (1995)
• Spirala (1996)
• Apteka (2007)
• Tylko dla... (2010)
• Od pacyfizmu do ludobójstwa (2012)

Kompilacje

• 25 lat na linii frontu (2010)

Kompilacje różnych wykonawców

• Gdynia (1988)
• Fala II (1988)

Call System

No to zaczynamy posty o kapelach ze składanki Gdynia na początek Call System.

W latach 1985 – 1986 w Trójmieście działała kapela o nazwie Mantra Beat, drogi muzyków tego zespołu jednak szybko się rozeszły, a na bazie muzyków tej formacji w 1986 roku powstał Call System.

Trzon zespołu tworzyli:

• Czesław Barczyński „Rabi” (gitara)
• Jacek Pękacik „Pis Off”(klawisze)
• Jarosław Winiecki „Pastor”(akustyk)

dołączyli do nich:

• Robert Bryński (wokal)
• Tomek Unrat (perkusja)
• Jacek Hake (bas)
• Krzysztof Kubiak (saksofon)
• Marek Dudulewicz (konga)

W tym składzie, zespół zagrał koncerty Gdańskiej Sceny Alternatywnej w teatrze Letnim i Operze Leśnej w Sopocie. W 1986 roku grupa wystąpiła w Warszawskiej Rivierze na festiwalu „Poza Kontrola”. Zespół pojawił się w Jarocinie w latach 1987 i 1988. Oba te występy można uznać za umiarkowany sukces. W 1989 roku w Jarocinie zorganizowano koncert „Dzień Trójmiasta na którym obok innych zespołów Trójmiejskiej Sceny alternatywnej wystąpił też Call System. W 1989 roku Call System w studio w Wejherowie nagrał materiał na płytę, piosenka z niego Kiedy płonę znalazła się nawet na siódmym miejscu Listy Przebojów Programu Trzeciego. Materiał nie ujrzał jednak światła dziennego, a Call System na pewien czas zawiesił działalność. Grupa reaktywowała się w 1992 roku. Po reaktywacji delikatnej korekcie uległo brzmienie zespołu z popowego na bardziej rockowe. Nastąpiły też zmiany w składzie zespołu wokalistą został Jacek Pękacik, za perkusją zasiadł Paweł Nejman na basie pojawił się Michał Bunio, Rabi grał na gitarze a Pastor realizował dźwięk. W tym czasie Call System intensywnie koncertował, kilkakrotnie pojawiał się w studio. W 2003 roku ukazała się dzięki staranią Jarosława Winnickiego i Czesława Barczyńskiego płyta zespołu Historia 1985 – 2002 zawierająca archiwalne nagrania zespołu dokonane Studio Wejcherowo Waldemara Rudzkiego, Studio Crater, na Festiwalu w Jarocinie w 1997 roku, w gdańskich klubach C-14 oraz Kwadratowa.

Od 2003 Call System gra w składzie:

• Jarosław Winiecki (wokal, trąbka)
• Czesław Barczyński (gitara, keyboard)
• Paweł Nejman (perkusja)
• Michał „Fooky” Wiśniewski (bas)

W tym składzie grupa prowadziła intensywne życie scenioczne, koncertowała głównie w Trójmieście i okolicach. Call System w tym czasie grał nowy materiał i kilka swoich klasycznych numerów. W studiu Kowalska House, grupa nagrała siedem piosenek na nową płytę. Kolejne zapowiedzi wydania przez zespół materiału na płłycie to rok 2005. Płyty jednak jakoś do dziś nie widać, a szkoda. Zespół koncertował w sopockim Spatifie, Cotton Clubie w Gdańsku 2004, na scenach w Gdyni 2005, na Fląder pop Festiwal 2006, Sfiks Sopot 2007, festival Dla Ziemi Sopot 2008, festival Metropolis 2008 . Call System grał nowy materiał i kilka swoich klasycznych numerów. 31 stycznia 2014 roku w wieku 50 lat w Gdańsku zmarł jeden z filarów zespołu Jarosław Winiecki „Pastor”– czy koniec grupy czas pokaże.

Dyskografia:

• Gdynia (1988 kompilacja nagrań przedstawicieli Trójmiejskiej Sceny Alternatywnej)
• Historia 1985 – 2002 (2003)

Gdynia

Od dziś na moim gramofonie płytka niezwykła - wydana w 1988 roku przez Tonpress składanka prezentująca zespoły z Trójmiasta – Gdynia. Album zawierającą utwory kilku trójmiejskich grup tworzących Trójmiejską Scenę Alternatywną – niestety nie znajdziecie na tej płycie takich kapel jak DDT, Joanna Dead, Szelest Spadających Papierków, Oczi Cziorne, Marlin Monroe and Heroes, Bóm Wakacje w Rzymie czy Dzieci Kapitana Klossa, są za to Apteka, Pancerne Rowery, Call System, Unrra, Bielizna, Sake, PoProstu i Rocka's Delight – cóż na płycie zmieściło się tyle i wydawcy musieli wybierać. W latach osiemdziesiątych dwudziestego stulecia w Trójmieście działała wyjątkowa kontrkultura. W Gdańsku, Gdyni i Sopocie działali alternatywni poeci (grupa poetycką Zlali Mi Się Do Środka), odważni artyści, a przede wszystkim niebanalni muzycy. Na Śląsku królował w tym czasie metal i blues, w Warszawie – punk i postpunk. Natomiast Trójmiasto było istnym kotłem gatunków muzycznych, tamtejsi muzycy mieszali z sobą rock, punk, psychodelię, jazz, reggae podając to wszystko w kolorowej popowej formule. To co proponowali muzycy z Trójmiasta stanowiło całkiem nową jakość – nikt w Polsce tak nie grał. Ogromne znaczenie miał fakt, że Trójmiasto było aglomeracją portową. To tu młodzi ludzie pierwsi, mieli płyty z zachodu, zachodnie ciuchy i tu pierwszy docierał powiew niczym nieskrępowanej wolności. Większość trójmiejskich zespołów grających w tamtych latach nie nagrała płyt (wyjątek stanowią chyba tylko Apteka i Bielizna). Dlatego tym cenniejsze jest to co można znaleźć na wydawnictwach Gdynia i Fala II. Płyta Gdynia nie oddaje w pełni tego jaka była Trójmiejska Scena Alternatywna (bo tak nazwano to co się w tamtym czasie działo w Trójmieście, czasem też to zjawisko nazywane było Gdańską Sceną Alternatywną), nie oddaje klimatu jaki miały koncert – nie jest to przygana dla tej płyty, tego po prostu nie można było zrobić. Płyta (oczywiście moim zdaniem) jest bardzo dobra, nie ma na niej słabych numerów – są tylko bardzo dobre i wspaniałe. Do tej drugiej grupy należą moim zdaniem przede wszystkim pulsujący energią kawałek Pancernych Rowerów Nikt nam nie weźmie młodości będący niesamowitą przeróbką Foxy Lady Hendrixa ze słowami Czerwonych Gitar, rozkołysany Szampan w wykonaniu grupy Call System, bujający w rytmie reggae Front Line w wykonaniu Rocka'sDelight oraz oczywiście Miłość w Jugosławii będącej zawsze w wysokiej formie Bielizny. Tej płyty trzeba posłuchać choćby jeden jedyny raz, potem już nie trzeba – potem się po prostu chce.

Tyle o płycie w następnych postach wykonawcach których utwory na niej się znalazły ( z wyjątkiem Bielizny o której pisałem w zeszłym roku w grudniu)

Gdynia

Tonpress SX-T 123

Rok wydania 1988

Strona 1

1. Call System – Szampan
2. Apteka – Synteza
3. Pancerne Rowery – Nikt nam nie weźmie młodości
4. Unrra – Złap wiatr
5. Bielizna – Miłość w Jugosławii

Strona 2

1. Sake – Lubię to
2. Po prostu – Ład, ład bum cyk zet
3. Po prostu – Buty
4. Rocka's Delight – Frontline
5. Apteka – AAA...
   
   
   

Konwent A

Taśma przesuwa się dalej. Kolejna kapela na kasecie Klub Pinokio Garaż Live to pochodzący z Gdańska Konwent A (nazwa grupy pochodzi od rady stojąca na czele ściśle tajnego Związku A - Organizacji A, skupiającego ważnych przedstawicieli stronnictw politycznych, działających w polskim ruchu niepodległościowym podczas I wojny światowej).

Zespół powstał w 1983 a jego założycielami byli:

• Robert „Parocz” Paczkowski (wokal, gitara)
• Waldemar „Waldi” Maj (bas)
• Jarosław „Pierzak” Kowalski (perkusja)

Po kilku miesiącach do grupy dołączyli Krzysztof Jajczyk (klawisze) i Jacek Szymański (wokal). W 1984 roku Konwent A rozpoczął swe sceniczne życie koncertując w Gdańskich klubach. Latem tego samego roku zespół opuścił Krzysztof Jajczyk, natomiast jesienią Jacka Szymańskiego zastąpił Maciek Polakiewicz. W tym okresie do zespołu dołączyła również wokalistka Żaneta Mikulska, Konwent A stał się jednym z pierwszych polskich zespołów punkrockowych z kobietą na wokalu. Na początku 1986 roku zespół wziął udział w gdyńskim festiwalu "Nowa Scena", grając tam u boku takich grup jak: Moskwa, Piersi czy Bielizna Goeringa. Ten występ pozwolił Konwentowi wyjść poza Trójmiasto. Grupa zaczęła koncertować w całym kraju. W tym czasie rosła popularność zespołu. Pojawiły się artykuły o zespole w kilku fanzinach. W sierpniu 1986 roku Konwent A wystąpił na Festiwalu Muzyków Rockowych w Jarocinie. Jesienią zespół zarejestrował w studiu Polskiego Radia Gdańsk cztery utwory. Piosenka Kim jest ukazała się w 1988 na składance Fala II ( gdzie nazwa zespołu figuruje tam jako Konwent, ówczesna cenzura nie przepadała za niepodległościowymi ruchami z czasów sanacyjnych). Nastał początek 1987 roku czas poboru do wojska zakochane w punk-rockowej muzyce Ludowe Wojsko Polskie upomniało się o Paczkowskiego, Maja i Kowalskiego. Już bez Maja i Kowalskiego w składzie Paczkowski (który odbywał służbę zastępczą w Obronie Cywilnej) z Mikulską zdecydowali się działać dalej, grając jednak inną niż dotychczas muzykę. Jesienią tego samego roku w składzie uzupełnionym dwoma innymi muzykami zagrali fatalnie przyjęty koncert, po którym ogłosili koniec zespołu.Niewiele później Żaneta wyjechała na stałe do Holandii. Zespół reaktywuje się jeszcze pod koniec 89 roku w oryginalnym 3-osobowym składzie ale nic z tego nie wychodzi. Parocz i Pierzak próbują ponownie w 92 roku pod nazwą Konwent ale muzycznie było to już zupełnie coś innego i wkrótce grupa rozpada się po raz ostatni. I to w zasadzie mógłby być koniec tej interesującej kapeli, ale... w październiku 2012 Mikulska, Paczkowski oraz Andrzej Szreder (gitara) i Jared Smith (perkusja) spotkali się w Wielkiej Brytanii by nagrać w londyńskim studiu Whetstone Music Studio materiał na płytę Czerwień i biel która ukazała się w grudniu 2013 roku. Płyta zawiera prawie wszystkie najbardziej znane utwory Konwentu A.

Dyskografia

Albumy studyjne

• Czerwień i biel (2013)

Kompilacje różnych wykonawców

• Fala II (1988 – utwór Kim jest)