Abaddon

Kolejna grupa której utwór znalazł się na albumie Fala to grający pochodzący z Bydgoszczy punk rockowy Abaddon.

Wszystko zaczęło się w 1982 roku kiedy to „Wolf” (wokal), Bernard „Benek” Szrafiński (gitara), Tomasz „Perełka” Dorn (perkusja) oraz Tomasz „Lutek” Frost stworzyli zespół noszący nazwę Partyzantka Miejska. Grupa powstała na bazie wcześniej działających zespołów Stadtguerill, Remont oraz Azyl. W roku 1983 muzycy pojawili się na festiwalu w Jarocinie występując już pod nazwą Abaddon. Wkrótce po tym nastąpiła zmiana w składzie zespołu: na wokalu Wolfa, który odszedł od zespołu na dwa dni przed zaplanowanym koncertem w Poznaniu, zastąpił dotychczasowy menedżer zespołu Waldek „Kiki” Jędyczowski. Początkowo Kiki miał śpiewać tymczasowo, do momentu znalezienia nowego stałego wokalisty. Ale wiadomo w naszym kraju prowizorki są najtrwalsze i Waldek śpiewał do końca istnienie grupy. Pisząc o Abaddonie nie można pominąć piszącego teksty Arka Kocikowskiego. O roli Arka w zespole tak mówił w wywiadzie dla magazynu BRUM Tomasz Dorn „Teksty pisał najbliższy nasz przyjaciel, którego zresztą traktowaliśmy jak członka kapeli, Arek Kocikowski. Facet był zdecydowanie do przodu. Czuł Abaddona z zagładą. Pisząc, prowadził swoją wojnę, a my graliśmy po prostu o tym, o czym on pisał. To co on wypowiadał słowami, my wyrażaliśmy muzyką.” Rok 1984 to przede wszystkim koncerty z których na pewno warto wymienić kolejny występ w Jarocinie. Muzycy odwiedzili Jarocin również w następnym roku, ale rok ten to przede wszystkim pierwszy oficjalnie wydany utwór grupy Kto który znalazł się na składance Fala. W tym też czasie na jednym ze swoich koncertów muzycy poznali Petera Barbarića dziennikarza jugosłowiańskiej gazety "Mladina". Barbarić zaprosił zespół do Jugosławii na występy. Na przełomie wiosny i lata Abaddon zagrał tam minitrasę składającą się z sześciu koncertów w różnych miastach (dwa razy w Lublanie, raz w Zagrzebiu, Belgradzie i w Izoli). Za zarobioną kasę zespół nagrał w Borut Cine Studio w Ljubljanie materiał który został wydany przez francuską niezależną wytwórnię New Wave Records pod tytułem Wet za wet. W Polsce ten materiał ukazała się dopiero w 1991 roku, i to na kasecie. W międzyczasie w 1987 roku ukazał się kolejna legendarny album kompilacyjny Jak Punk to Punk na którym obok kompozycji takich zespołów jak Armia, Dezerter, Rejestracja, TZN Xenna, Siekiera i Process znalazły się dwa utwory Abaddonu Wet za wet oraz Kto. Wydawało się że kariera zespołu idzie w dobrym kierunku, jednak niestety w tym czasie w zespole nastąpił rozłam i grupa zakończyła działalność. Powodem była niezgodność co do kierunku w jakim zespół miał się rozwijać - część składu chciała ewoluować w stronę ciężkiego hardcoru, część w stronę melodyjnego punk-rocka. Koniec nastąpił gdy odszedł Kiki twierdząc, że ma zapalnie strun głosowych i nie może już śpiewać. Po rozwiązaniu grupy jej członkowie rozstali się z muzyką - oprócz Tomka Dorna który w 1989 roku pojawił się w zespole Variété.

Zespół nie pojawiał się od dłuższego czasu nie występował, a jednak w 1996 roku na rynku pojawiły się dwie płytki z utworami Abaddonu. Pierwsza to Ep-ka Nie Do Poznania zawierająca fragmenty koncertu z Poznania z 24 lutego 1985 roku, druga Walcz o Swoją Wolność na której nagrania ze strony A pochodzą z koncertu w MDK w Bytomiu który odbył się w grudniu 1984 r., a nagrania ze strony B zostały zarejestrowane wiosną 1985 roku w studiu Pomorskiej Rozgłośni Polskiego Radia w Bydgoszczy.

Abaddon ponownie pojawił się na scenie w roku 2001 oprócz Władka Jędyczowskiego i Tomasza Dorna w składzie zespołu znaleźli się nowi muzycy Robert „Zwierzak” Dembczyński (gitara) i grający wcześniej w zespołach Beer Band, After Midnight oraz 4 Syfon Władek Refling (gitara basowa). Pierwszy koncert po kilkunastoletniej przerwie muzycy zagrali 1 czerwca 2001 roku w bydgoskim klubie „Wiatraczek”. Następnie zespół wyruszył w trasę po całej Polsce grając między innymi trasę z Dezerterem, jako support Citizen Fish w warszawskiej Proximie, czy w Łodzi przed Broken Bones . Zespół odwiedził również Berlin i Wiedeń. W październiku tego roku nakładem Pop Noise ukazała się kompaktowa reedycja pierwszego albumu grupy Wet za wet w wersji poszerzonej o kilka starych utworów. 13 stycznia 2002 roku zespół można było zobaczyć w Krakowie na Punkowej Orkiestrze Świątecznej Pomocy. 6 marca tego samego roku w bydgoskim klubie Mózg Abaddon świętował swoje dwudziestolecie. Z tej okazji odbył się koncert, w trakcie którego zagrała również grupa The Vibrators. W październiku Abaddon zagrał jako support legendy brytyjskiego punk-rocka grupy Angelic Upstarts. Koncert odbył się w poznańskim klubie Eskulap. W sierpniu 2003 roku zespół zagrał mini–trasę po Stanach Zjednoczonych występując między innymi w legendarnym w nowojorskim klubie CBGB gdzie grywały takie zespoły jak Ramones, Misfits, Television, The Patti Smith Group, The Dead Boys, The Voidoids, The Cramps, Blondie, czy Talking Heads. W 2004 roku ukazał się drugi zawierający dwanaście nowych utworów album Abaddona zatytułowany Godzina krzywd, a w kwietniu 2005 roku Abaddon ponownie zawiesił działalność.

Dyskografia:

Albumy

• Wet za wet (1986)
• Godzina krzywd (2004)

EP

• Walcz o swoją wolność (1996)
• Nie do Poznania (1996)

Kompilacje

• Fala (1985 utwór: Kto?)
• Jak punk to punk (1988 utwory: Wet za wet oraz Kto?)
• Był kiedyś Jarocin (1998 kaseta utwory: Kukły oraz Kto?)
• Punks, Skins & Rude Boys NOW!!! vol. 8 (2003 utwory: Zamknij się w sobie oraz Zostań bohaterem)
  
  
  
  
  

Psy Wojny

Kolejna formacja której kawałek znalazł się na kasecie Top Punk's pochodzi z miasta leżącego na Śląsku - Jastrzębia Zdrój i od 1985 roku prawie stale jest obecna na scenie muzycznej - mowa oczywiście o Psach Wojny.

Zespół powstał na początku 1985 roku. Założycielem grupy był Tomasz „Falon” Jaworski. Nazwa wzięła się z książki Frederick Forsyth’a o takim samym tytule. Początkowo grupa grała w Jastrzębiu (próby jak i pierwszy koncert miała w salce katechetycznej parafii Św. Katarzyny w Jastrzębiu Górnym) i najbliższej okolicy by z czasem zaistnieć na krajowej scenie muzycznej. Skład zespołu ulegał ciągłym rotacjom. Najczęściej z powodu wojska które dziwnie upodobało sobie muzyków Psów Wojny. W 1988 roku zespół dał kilka ważnych koncertów, miedzy innymi w Sopocie na festiwalu „Nowa scena, nowa świadomość”. Ten występ został przerwany, ale paradoksalnie właśnie po nim Psami Wojny zainteresowały się media, a zespół zdobył nową grupę fanów. W tym też roku ukazało się pierwsze wydawnictwo z muzyką zespołu kaseta demo Die Kriegshunde materiał z tej płyty była to zarejestrowana próba zespołu. W tym czasie zespół musiał zrezygnować z prób w salce katechetycznej, podobno z powodu awantury jaka miała miejsce po jednym z koncertów. Psy Wojny jednak szybko znalazły sobie nowe miejsce – klub „Kaktus” który wtedy był świetlicą spółdzielnianą. W zamian za miejsce do prób i koncertów zespół brał udział w imprezach organizowanych przez dyrekcję klubu, zdarzyło się nawet przedstawienie mikołajkowe dla dzieci. W tym czasie główną postaci stał się Falon wokalista i bezsprzeczny lider zespołu. Jak już wspominałem od początku nad grupą wisiało fatum ustawicznych zmian personalnych. Muzycy zespołu mieli problem głównie z upominającą się o nich armią. Składy (celowo piszę w liczbie mnogiej) zespołu przeżywały prawdziwą rotację ludzi odchodzących z grupy i powracających. Na przykład w Psach Wojny w krótkim czasie grało trzech perkusistów. W 1992 roku ukazało się kolejne wydawnictwo grupy kaseta W przebłysku świadomości, a rok później kaseta Demokracja zawierająca materiał nagrany w studiu Radia Opole. Na kasecie znalazło się czternaście utworów , zaś szesnaście piosenek pochodzących z tego samego materiału ukazało się na tak samo zatytułowanym CD - wydanym przez niemiecką wytwórnię The Rats Of Rock Records. Okładkę tego wydawnictwa zdobi zdjęcie skutego w kajdanki Falona, prowadzonego przez dwóch policjantów. Falon tak opowiadał o historii powstanie tego zdjęcia „Spotkaliśmy na ulicy policyjny patrol. Chłopaki dostali po flaszce i zgodzili się, żeby zrobić sobie z nami zdjęcia. Wykorzystaliśmy je potem na okładce naszej płyty. Kiedy dowiedział się o tym komendant, policjanci zostali zawieszeni”

W tym czasie Psy wojny występowały w składzie:

• Tomasz „Falon” Jaworski (wokal)
• Rafał „Kali” Karolewski (bas)
• Robert „Mundek” Stanek (perkusja)
• Marek „Bąbel” Zarzecki (gitara)
• Bogdan „Elvis” Cudzich (gitara)

W 1994 roku Psy Wojny zarejestrowały w studiu Izabelin część materiału na nowy album który niestety nigdy nie został wydany (dlaczego – nie wiem). Dwa utwory z tej sesji Blok z betonu oraz Jastrzębie można odnaleźć na składance Atak szczurów Jastrzębia cz. I - Oddziały jutra, wydanej przez wytwórnię założoną przez Falona - Psy Wojny Records. W tym też czasie zespół koncertował zarówno w kraju jak i za granicą (trasa w Niemczech). Grupa pojawiła się między innymi w Jarocinie gdzie została odebrana przez publiczność pozytywnie, jednak bez szaleństwa. W drugiej połowie roku zespół nagrał sześć premierowych utworów które uzupełnione czterema kawałkami znalazły się na wydanej w tym samym roku przez Silverton kasecie Ballada o barze Relax. Rok 1995 to dziesięciolecie istnienia zespołu i zorganizowany w Domu Zdrojowym w Jastrzębiu jubileuszowy koncert z udziałem takich kapel jak Farben Lehre, Strajk, Wegetacja, Ashlar, Autyzm czy Egzystencja. Materiał z tej imprezy ukazał się na kasecie zatytułowanej Zamknięta dekada. W tym samym 1995 roku zmarł gitarzysta zespołu Grzegorz „Normanem”" Borowczyk. Rok później ukazał się jest zarejestrowany w Czeskim Cieszynie album Heretyk poświęcony jego pamięci. Również w roku 1995 zespół na krótko zawiesił działalność, by powrócić w już następnym roku. Rok 1996 to przede wszystkim koncerty, zespół można było usłyszeć między innymi na Punk Festiwalu w Krakowie, z którego materiał został zarejestrowany na składance pod tym samym tytułem (znalazły się na niej dwa utwory zespołu z Jastrzębia: Szpaner i Pieski małe dwa). Psy Wojny wystąpiły też jako support przed krakowskim występem legendy brytyjskiego punk rocka grupy The Exploited. Lata 1997 – 1998 to kolejna przerwa w działalności zespołu. W tym czasie Falon zaczął wdrażać w życie swój kolejny projekt muzyczny P.A.I.N. (ale o tym przy innej okazji). Zespół ponownie pojawił się na scenie w roku 1999 w czasie koncertu na rzecz Punkowej Orkiestry Świątecznej jaki odbywał się w Krakowie. Fragmenty z tego koncertu zostały zarejestrowane na składance Czad orkiestra 2000 (utwór Psów: FC St. Pauli) W roku 2001 zespół supportował kolejną z legend brytyjskiego punc rocka grupę U.K. Subs przed jej krakowskim koncertem. Psy Wojny istnieją na rynku muzyczny od wielu lat. Czasem swą obecność zaznaczają mocniej a czasem mniej o nich słychać, ale wydaje się, że do puki po naszej ziemi chodzi Falon Psy będą istnieć. Rok 2015 był niewątpliwie dala Psów Wojny rokiem wyjątkowym. W zasadzie każdy koncert grupy był koncertem jubileuszowym. W końcu to trzydzieści lat działalności. Ma m nadzieję, że nadal będzie można usłyszeć Tomka z zespołem – bo warto.

Dyskografia:

• Die Kriegshunde (1988)
• Live Rotunda (1992)
• W przebłysku świadomości (1992)
• Demokracja (1993)
• Ballada o barze Relax (1994)
• Zamknięta dekada (1995)
• Heretyk (1996)
• Demo (2009)
  
  
  
  
  

Armia

Kolejna kapela której utwory znalazły się na kasecie Top Punk's to prawdziwie wielka legenda polskiego rocka. Celowo nie napisałem punk rocka, bo mimo że Armia uznawana (i słusznie) jest za grupę grającą w zasadzie ten gatunek muzyki to wyraźnie słychać w muzyce zespołu wpływ takich reggae, metalu, rock symfonicznego czy nawet jazz-rocka. W wypadku Armii mogę spokojnie napisać, że podobnie jak niedawno opisywane Voo Voo, Armia ma swój własny styl który nazywa się Armia charakteryzujący się tym że w muzyce granej przez zespół od samego początku jego istnienia pojawiały się nietypowe dla rocka instrumenty – fortepian, flet, wiolonczela, skrzypce, instrumenty etniczne no i oczywiście waltornia, jednoznaczne zaklasyfikowanie Armii do jednego gatunku nie jest po prostu możliwe.

Ale zacznijmy od początku. W listopadzie 1984 roku w warszawskim klubie „Hybrydy” doszło do spotkania wokalisty zespołu Siekiera Tomasza Budzyńskiego, gitarzysty Kryzysu i Izraela Roberta Brylewskiego oraz filozofa, poety i muzyka zespołów Kultura i Izrael Sławomira Gołaszewskiego. Spotkanie tych trzech osobowości polskiej sceny niezależnej zaowocowało powstaniem zespołu. Pierwsze wspólne próby panowie zaczęli już w grudniu tego samego roku. To pod jaką nazwą muzycy będą pojawiać się na scenie okazało się dopiero wiosną 1985 roku. Do nadania nazwy zespołowi przyznają się zarówno Budzyński jak i Brylewski. Podobno Budzyński optował początkowo za nazwą Armia Zbawienia jednak w końcu przeszła krótsza Armia preferowana przez Brylewskiego początkowo używano też nazwy Anti-Armia.

Pierwszy skład zespołu to:

• Tomasz Budzyński (Tom Bombadil, Budzy) – wokal
• Robert Brylewski (Afa, Bryl, Robin Goldrocker) – gitara
• Sławomir Gołaszewski (Merlin) – klarnet, saksofon
• Tomasz Żmijewski (Żwirek) – bas
• Jarosław Ptasiński (Gruszka)– perkusja

Szybko bo już w na przełomie roku 1984 i 1985 od grupy dołączyli basista Aleksander Dziki (Alik) oraz znany Brylewskiemu z Brygady Kryzys perkusista Janusz Rołt (Grzmot). Zespół dał pierwszy koncert w Hybrydach w czerwcu 1985 roku. W tym samym roku oprócz zwykłych koncertów zagrał na kilku ważnych festiwalach: na odbywającej się w Świnoujściu FAM-ie, w Jarocinie i Róbrege. Na festiwalowym półoficjalnym wydawnictwie - kasecie FAMA – Świnoujście '85 będącej kompilacją różnych wykonawców którzy pojawili się na tym festiwalu znalazły się pierwsze wydane nagrania grupy - trzy utwory: Życie bez wojen, Jestem drzewo, jestem ptak oraz Na ulice. Armia szybko zdobyła uznanie w środowisku punkowym. Wymieniana jest jako jedna z głównych grup muzycznych tego nurtu lat 80. obok Dezertera, Brygady Kryzys, Siekiery czy KSU. W pierwszej profesjonalnej sesji nagrań zespół wziął udział w pod koniec 1985 lub na początku 1986 była to sesja zrealizowana w studiu KAW Tonpress oprócz Armii wzięły w niej udział zespoły Dezerter, Rejestracja, TZN Xenna i Siekiera wynikiem tej sesji był wydany w 1987 roku kompilacyjny album Jak punk to punk. Z tej płyty pochodzi utwór Jeżeli, który był notowany na liście przebojów Programu III Polskiego Radia (9 tygodni na liście, najwyższe miejsce 13), a na liście przebojów Rozgłośni Harcerskiej przez kilka tygodni zajmował pierwsze miejsce. W 1987 rok ukazał się pierwszy singiel grupy Aguirre. Tytułowy utwór z tego wydawnictwa trafił podobnie jak Jeżeli na listy przebojów Trójki i Rozgłośni Harcerskiej. Wtedy powstało też charakterystyczne logo zespołu będące stylizowanym zapisem nazwy zespołu. Podobno Budzyński projektując okładkę singla Aguirre na kliszy napisał ARMIA, tusz, którym ten napis był wykonany po wyschnięciu popękał w nieregularny sposób, dając specyficzny znany wszystkim fanom grupy efekt graficzny. W 1988 roku ukazał się pierwszy, nagrany rok wcześniej w rzeszowskim studiu zespołu RSC, wydany przez Pronit album Armii Armia. W nagraniu tej płyty swój udział miała spora grupa muzyków a i instrumentarium niezwykłe jak na zespól grający muzykę rockową a w zasadzie punk rockową. Na płycie zagrali oprócz wcześniej wymienionego składu również Tomasz „Gogo Szulc” Kożuchowski (perkusja), Piotr „Stopa” Żyżelewicz (perkusja), Krzysztof „Banan” Banasik (waltornia, klawisze, wokal), Piotr „Sam” Subotkiewicz (flet) oraz Wojciech Konikiewicz (klawisze). W tym też czasie z zespołem coraz rzadziej grywał Janusz Rołt podobno z powodu problemów z narkotykami, a na pewno dlatego, że grywał też w zespole Lecha Janerki. Janusz Rołt definitywnie rozstał się z zespołem w 1987 roku a jego miejsce za bębnami zajął Tomasz „Gogo Szulc” Kożuchowski. Janusz Rołt zmarł śmiercią samobójczą 31 lipca 1990 roku. Podczas nagrywania Armii przez pewien czas w studio nie mógł pojawiać się Gołaszewski w związku z czym w miejsce jego saksofonu pojawiła się waltornia Krzysztofa „Banana” Banasika która nadała muzyce granej przez zespół charakterystyczne brzmienie do dziś kojarzone z twórczością Armii. Pod koniec lat osiemdziesiątych Gołaszewski przestał występować z zespołem i waltornia stała się zasadniczo jedynym instrumentem dętym Armii. Pisząc o pierwszej płycie Armii warto jeszcze wspomnieć. Że w tym czasie Brylewski nagrywał trzy płyty: Armii, Izraela i Deutera. Jesienią 1989 roku Armia zagrała swój pierwszy zagraniczny koncert. Był to występ w Berlinie na festiwalu zespołów bloku wschodniego – oprócz Armii na scenie pojawił się też Tilt oraz zespoły z NRD i ZSRR. Kolejna znaczące występy zespołu to występ na ostatnim wydaniu Róbrege w 1990 roku oraz trasa po Czechosłowacji w grudniu tego samego roku. Druga płyta zespołu ukazała się w 1991 roku i nosiła tytuł Legenda. Płyta ta powstawała przez dwa lata głównie w Stanclewie gdzie kilka gospodarstw zakupił mieszkający na stałe w Londynie przyjaciel zespołu Izrael (jak wiadomo muzycy Armii i Izraela stanowili grupę przyjaciół, a składy obu zespołów przenikały się wzajemnie) Marcin Miller. Zamieszkał tam z Vivian Quarcoo i córką Sarą, szukający spokoju Robert Brylewski. Wkrótce pojawił się tam też Tomasz Budzyński, który ukrywał się w ten sposób przed poborem do wojska oraz kilka innych osób. W końcu wśród osób przebywających tam na stałe lub choćby na chwilę znaleźli się tam wszyscy muzycy Armii i większość Izraela. Miller kupił również instrumenty i sprzęt nagrywający, dzięki któremu muzycy mogli rozwinąć przeniesione wraz z nimi z Warszawy studio Złota Skała. I właśnie w tym miejscu w większości powstał materiał na płytę Legenda. W tym też czasie za bębnami na stałe zasiadł Piotrek „Stopa” Żyżelewicz który zastąpił Tomasza „Gogo Szulca, a na basie w zamian za Tomasza „Żwirka” Żmijewskiego pojawił się Dariusz „Maleo” Malejonek który oprócz gry na basie również śpiewał. W nagraniu Legendy wzięli udział też muzycy luźno związanych z zespołem Ania Landowska (flet) oraz Jan Żyżelewicz (gitara klasyczna). Legenda to płyta wyjątkowa nie tylko muzycznie ale i tekstowo, jest to jedna z niewielu polskich płyt rockowych poświęcono nie jeden artykuł z dziedziny kulturoznawstwa. Płyta ta znalazła się również na liście 100 płyt wszech czasów magazynu Teraz Rock (62 miejsce). Rok 1991 to również kolejny występ Armii w Jarocinie oraz wiele innych niesamowitych koncertów. W tym czasie grupa pojawiała się często w warszawskim klubie Fugazi. W 1992 roku ukazał się pierwszy koncertowy album Armii Exodus. Materiał na płytę nagrano 23 listopada 1991 roku podczas koncertu w poznańskiej Arenie oraz w tym samym roku na koncercie w Lublinie (tylko utwory dodatkowo dostępne w wersji kasetowej wydanej przez Izabelin Studio). Był to nie tylko pierwszy koncertowy album Armii ale i pierwszy koncertowy album polskiej grupy punkrockowej. Exodus nagrał zespół w składzie:

• Tomasz Budzyński (wokal)
• Robert Brylewski (gitara, wokal)
• Piotr „Stopa” Żyżelewicz (perkusja)
• Dariusz „Maleo" Malejonek (bas)
• Krzysztof „Banan” Banasik (waltornia, klawisze, wokal)

W roku 1993 ukazał się trzeci studyjny album Armii Czas i Byt zawierający starsze utwory zespołu (z pierwszej płyty) w nowych wersjach, kilka premierowych kawałków oraz studyjną wersję utworu Exodus. Materiał na tą płytę nagrany był oczywiście w studiu Złota Skała, a gościnnie w nagraniach udział wzięli Piotr „Sam” Subotkiewicz (flet) i Aleksander Dziki (chórek). Płyta został bardzo dobrze przyjęta przez fanów a i krytycy się jej nie czepiali. Po na graniu tej płyty w zespole nastąpiły znaczące zmiany personalne Darek Majelonek postanowił skupić się na grze w Houku z którym występował już od 1989 roku, zastąpił go basista Dezertera Paweł Piotrowski. A przede wszystkim z zespołu odszedł jeden z jego założycieli Robert Brylewski jego miejsce zajął Michał Grymuza. Odejście Roberta z Armii wiązało się nieporozumieniami między muzykami szczególnie między Brylewskim i Budzyńskim. Rozstanie odbyło się w nie najgorszej atmosferze, muzycy po prostu stwierdzili, że dalej jest im nie po drodze iść razem. Wbrew pojawiającym się opiniom przyczyną rozstania (a na pewno nie bezpośrednią przyczyną) nie był wzrost religijności Maleo, Budzyńskiego i Żyżelewicz, a raczej inne spojrzenie na muzykę. Po odejściu Brylewskiego oraz zmianie stylu zespołu (grupa zrezygnowała z prostego punkowego stylu na rzecz bardziej rozbudowanych – rockowych klimatów) wśród fanów zespołu nastąpił rozłam, podzielili się oni na zwolenników starej i nowej Armii. (Ja lubię oba oblicza zespołu). Rok 1994 to kolejne wydawnictwo Armii Triodante. Triodante to album koncepcyjny inspirowany Boską Komedią Dantego. Fabułą jest wędrówka po zaświatach nawiązująca do Boskiej Komedii. Armia do muzyki z tej płyty zrealizowała też spektakl reżyserowany przez Jarosława Orłowskiego, którego fragmenty były emitowane w telewizji. Aktorami byli członkowie zespołu. 2004 roku Metal Mind Productions wydała przedstawienie na płycie DVD. W realizacji tego przedsięwzięcia udział wzięli oprócz członków zespołu również Beata Kozak (bębny), muzyk Acid Drinkers Dariusz „Popcorn” Popowicz (gitara), Paweł Klimczak (gitara), Krzysztof „dr Kmieta” Kmiecik (bas), Magda Szwarc (wiolonczela) oraz Remigiusz Szeller (didgeridoo - instrument dęty australijskich aborygenów). W roku 1995 zespół opuścił Michał Grymuza a jego miejsce zajął znany z grających metalową muzykę zespołów Wilczy Pająk i Acid Drinkers Dariusz „Popkorn” Popowicz. Na chwilę z zespołem rozstał się też dzielący swój muzyczny świat pomiędzy Armiię i Kult Krzysztof „Banan” Banasik. W tym samym roku Armia pojawiła się tam gdzie raczej nie pasowała - na festiwalu w Opolu. W 1997 roku ukazał się kolejny nagrany jesienią poprzedniego roku studyjny album grupy Duch. Na tej płycie swe piętno odcisnął Dariusz Popowicz nadając jej lekko thrashmetalowy charakter. Album ten jest poświęcony idei chrześcijaństwa i zawiera liczne cytaty z Biblii. Oprócz stałego składu na płycie pojawili się Marcin Pospieszalski (skrzypce, piano) oraz Angelika Górny (wokal, piano) W roku 1998 w warszawskiej „Stodole” odbył się ciekawy koncert. W związku z reedycją płyty legenda na scenie pojawili się muzycy dawnych składów Armii grający utwory z pierwszych płyt oraz członkowie nowego składu, wykonujący nowsze utwory. Budzyński i Brylewski znów zagrali razem. W tym czasie popularność Armii zaczęła maleć, pojawiły się problemy z zainteresowaniem wydawnictw muzycznych. Budzyński twierdzi (i chyba ma sporo racji), że wpływ na to miała niechęć wydawców do jednoznacznie chrześcijańskiego przekazu zespołu. W tym też czasie grupa zaczęła grywać na festiwalach religijnych, co spotkało się z różnymi reakcjami fanów. Jesienią 1998 roku Armia wraz z Acid Drinkers wyruszyła w trasę do Stanów Zjednoczonych gdzie koncertowała głównie dla Polonii. Na występu do Stanów nie pojechał Piotrek Żyżelewicz który coraz częściej grywał w Voo Voo. „Stopę” zastąpiła Beata Kozak. Po powrocie z USA z zespole rozstał się Paweł Piotrowski, Nowym basistą grupy został znany występów z formacja 2Tm2,3 Krzysztof „Dr Kmieta” Kmiecik. W 1999 roku ukazała się siódma (szósta studyjna) płyta Armii Droga. Płytę nagrał zespól w składzie:

• Tomasz Budzyński (wokal, gitara akustyczna, steel drum, piano)
• Dariusz „Popcorn” Popowicz (gitary)
• Krzysztof „Banan” Banasik (waltornia, fujarka hinduska, mellotron, smyki, piano, flet , wokal)
• Beata Kozak (perkusja i przeszkadzajki)
• Krzysztof „dr Kmieta” Kmiecik (gitara basowa)

Droga to płyta bardziej różnorodna niż poprzednie (niektórzy pisali „mniej spójna”) obok prawie metalowych utworów (Adwent) znalazły się łagodniejsze kawałki można nawet powiedzieć piosenki. Płyta została nagrana w studiu Jacka Gawłowskiego Q-Sound w Warszawie. Była to pierwsza płyta zespołu nagrana przy pomocy komputera. Na uwagę zasługują partie perkusyjne które Beata Kozak wzbogaciła o brzmienie dodatkowych – czasem bardzo dziwnych instrumentów takich jak marakasy, kastaniety, tamburyn, janczary, ośla szczęka, cymbałki, miska, lwie paszcze, klawesy, lira czy krowi dzwonek. Nie był to jednak najlepszy czas dla zespołu. Malała popularność zespołu. Darek Popowicz nie zawsze był stanie zagrać dlatego do zespołu dołączył drugi gitarzysta Paweł Klimczak grający w tym czasie razem z Beata Kozak w grupie Syndicate. Jednak i na niego nie zawsze zespół mógł liczyć ponieważ równolegle grywał z grupą Lombard dlatego też w składzie zespołu czasem pojawiał się grający w 2Tm2,3 i Arce Noego Robert Drężek. W 1999 roku zespół wpadł na dość oryginalny pomysł – wśród fanów przeprowadzono ankietę popularności utworów Armii. W ten sposób wyłonione utwory zespół zagrał na trzech koncertach 27 kwietnia 2000 roku w poznańskim klubie Eskulap, 30 kwietnia 2000 w katowickim klubie Megaklub i 1 maja 2000 w krakowskim klubie 38. Materiał z tych koncertów został wydany na dwupłytowym albumie Soul Side Story. W latach 2001 oraz 2002 Budzyński z Banasikiem skupili się nad materiałem który został wydany jako pierwsza solowa płyta Budzyńskiego Taniec szkieletów. W 2003 roku ukazała się kolejna płyta zespołu – dwupłytowy album Pocałunek Mongolskiego Księcia. Pierwsza płyta tego wydawnictwa zawiera materiał premierowy nagrany w Kosmicznym Studio Obuha, druga to zapis koncertu w warszawskiej Stodole 30 stycznia 2003 roku. Warto zwrócić uwagę na dwa covery które zawiera ta płyta – W kamień zaklęci zespołu 2 plus 1 i Sodoma i Gomora zespołu Misty in Roots. Szczególnie ten pierwszy stanowi spore zaskoczenie. Materiał nagrano w studiu Wojciecha Czerna OBUH w Rogalowie. Oprócz stałych członków zespołu swego głosu na płycie użyczył Gerard Nowak, na syntezatorze zagrał Wojtek Czern, a jako chórek wystąpiła Arka Noego. W tym czasie Popkorn był coraz mniej aktywny muzycznie i jego udział w nagraniu płyty był niewielki. Również Krzysztof Banasik więcej czasu poświęcał Kultowi niż Armii. W tej sytuacji na koncertach coraz częściej zastępował go Jakub Bartoszewski, który z czasem stał się nowym waltornistą zespołu. Z kolei Beata Kozak a w zasadzie Polak postanowiła zostać matką Polką i zaszła w ciążę, za bębnami zastąpił ją Maciek „Ślepy” Głuchowski. W roku 2004 Armia zagrała w londyńskim klubie The Garage, a na scenie pojawił się również Brylewski. W tym roku zespół zagrał też na Przystanku Woodstock oraz na odbywającym się na zamku w Bolkowie festiwalu Castle Party. W grudniu tego samego roku Armia dostąpiła zaszczytu zagrania w kolebce amerykańskiego punkrocka nowojorskim klubie CBGB, tym samym który gościł takie kapele jak Ramones, Misfits, Television, The Patti Smith Group, The Dead Boys, The Voidoids, The Cramps, Blondie czy Talking Heads. W tym czasie zespół zagrał też w kilku innych amerykańskich klubach. W 2004 roku Budzyński, Głuchowski i Popkowicz założyli zespół w którym mogli realizować pomysły nie do końca pasujące do tego co robiła Armia grupa ta nazywała się Budzy i Trupia Czaszka. 2005 roku Armia znów uczyniła wielki ukłon w kierunku swoich fanów – w czasie jednego z koncertów Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy w Krotoszynie stałych gitarzystów zastąpiło dwóch fanów z forum internetowego – Bartosz Zimiński i Gerard Nowak. Obydwaj w późniejszym czasie występowali z zespołami Budzyńskiego. Gerard Nowak zastąpił również Budzyńskiego wokalnie na jednym z koncertów, a następnie wziął udział w nagraniu wydanej w 2012 roku płyty Podróż na Wschód i w koncertach ją promujących. Chór fanów skupionych wokół forum internetowego wziął udział też w nagraniu utworu Underground. Również 2005 roku w maju odbył się w warszawskim klubie Punkt ciekawy repertuarowo koncert zespołu ( mecz fanów Legendy i Triodante) – zespół zagrał na nim cały materiał z obydwu tych płyt oraz po raz pierwszy suitę Ultima Thule. Rok 2005 obfitował w ciekawe wydarzenia związane z Armią w styczniu tego roku w warszawskim klubie Stodoła zespół dał koncert z okazji dwudziestolecia jego istnienia. Wśród zaproszonych gości byli Kazik Staszewski, Dariusz Malejonek, „Zygzak”, Paweł „Guma” Gumola z zespołem Moskwa, Michał Grymuza, grający w tym czasie w Voo Voo Piotr „Stopa” Żyżelewicz i Sławomir Gołaszewski z zespołem Asunta. Zespół wykonał ponad 30 piosenek, w tym utwory zespołu Siekiera. Występ zarejestrowano i wydano w następnym roku na płycie DVD jako Koncert na XX-lecie. Płyta oprócz koncertu zawiera także półtoragodzinny wywiad z Tomaszem Budzyńskim, teledysk do utworu Poza prawem oraz galerię zdjęć. Zanim jednak na rynku pojawił się Koncert na XX-lecie, w 2005 roku ukazał się ósmy studyjny album grupy - Ultima Thule. Po nieco łagodniejszym albumie Pocałunek mongolskiego księcia płyta ta stanowi powrót do surowego i agresywnego brzmienia. Nowością, nigdy wcześniej nie występującą na płytach Armii, jest tytułowa trzydziestominutowa suita która swym tytułem nawiązuje do mitycznej wyspy Thule, która rozumiana duchowo symbolizuje kres życiowej wędrówki człowieka. W 2008 roku zespół wziął udział w nagraniu płyty wydanej przez Muzeum Powstania Warszawskiego, zawierającej utwory nagrane przez takich wykonawców jak Lech Janerka, Dezerter, Kazik, Maleo, Agressiva 69, Pustki, Karolina Cicha, 52UM, Karotka, Kawałek Kulki, Made in Poland, NOT, Hetane, Żywiołak, Fat Belly Family no i oczywiście Armii (utwór Wczorajszemu) do tekstów Tadeusza Gajcego. Album ukazał się 17 lipca 2009 roku i nosił tytuł Gajcy. Armia wzięła również udział w koncertach organizowanych przez Muzeum Powstania Warszawskiego. Rok 2009 to kolejne dwie płyty studyjne zespołu. Pierwsza z nich to wydany w styczniu tego roku album Der Prozess. Inspiracją dla tego wydawnictwa była powieść Franza Kafki o tym samym tytule. Płytę nagrał zespół w składzie:

• Tomasz Budzyński (wokal)
• Krzysztof „Dr Kmieta” Kmiecik (bas)
• Paweł Klimczak (gitara)
• Rafał „Franc” Giec (gitara)
• Tomasz Krzyżaniak (perkusja)
• Krzysztof „Banan” Banasik (waltornia, syntezatory)

gościnnie na waltorni zagrał też Jakub Bartoszewski. Nagrań dokonano w Małym Studio w Puszczykowie. W 2010 roku album Der Prozess uzyskał nominację do nagrody polskiego przemysłu fonograficznego Fryderyka w kategorii: „Album roku rock”. Druga to album nagrany również w w Małym Studiu w Puszczykowie ukazał się w listopadzie 2009 roku i nosił tytuł Freak. W odróżnieniu od poprzednich płyt zespołu, wszystkie teksty – autorstwa Tomasza Budzyńskiego i Gerarda Nowaka – są anglojęzyczne. Udziału w nagraniu tej płyty nie miał Krzysztof Banasik, waltornię jako stały członek grupy obsługiwał Jakub Bartoszewski. Na płycie gościnnie pojawiło się wielu ciekawych muzyków: Robert Brylewski (gitary, głos, syntetyzator, perkusja), Sławomir Gołaszewski (głos, okaryna, afrykańska trąbka, saksofon, perkusja), Robert „Lica” Friedrich (fuzz), Gerard „Gero” Nowak (głos), Marek Pospieszalski (saksofon), Łukasz Kluczniak (saksofon) oraz Karol Nowacki (organy, akordeon) Również w 2009 roku Tomasz Budzyński założył stowarzyszenie Niewidzialna Armia, które zajmuje się promocją jego działalności artystycznej. W kwietniu 2010 roku zespół opuścił Paweł Klimczak. W roku tym zespół odbył trasę koncertową związaną z okazji 25 rocznicy powstania grupy, grając między innymi w Studiu Agnieszki Osieckiej radiowej Trójki, oraz XVI Przystanku Woodstock. Oba te koncerty zaowocowały koncertowymi płytami. Pierwszy wydaną w 2013 roku płytą z cyklu Koncerty w Trójce. Drugi wydaną w 2010 roku przez wydawnictwo „Złoty Melon” płytą Armia 25-lecie zespołu. XVI Przystanek Woodstock 2010. Kulminacją tej trasy był koncert który odbył się 11 czerwca 2010 roku w amfiteatrze warszawskiego Parku Sowińskiego, na którym zagrali zaproszeni goście, a sam zespół wystąpił w kilku historycznych składach. Również w roku 2010 na zlecenie Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego w celu promocji sześćsetnej rocznicy bitwy pod Grunwaldem został nagrany utwór Jeszcze raz, jeszcze dziś, a zespół zagrał na koncercie zorganizowanym w ramach obchodów tej rocznicy. W 2011 r. zespół opuścili Tomasz Krzyżaniak i Krzysztof Kmiecik, poświęcając się grze w założonym przez Roberta Friedricha zespole Luxtorpeda. Na ich miejsce w Armii pojawili się dawni członkowie grupy Paweł „Pablo” Piotrowski oraz Piotr „Stopa” Żyżelewicz. Niestety niedługo po powrocie do zespołu Stopa zmarł. Perkusistą grupy został Daniel „Karpiu” Karpiński. W tym samym roku towarzyszenie Niewidzialna Armia nagrało film Podróż na Wschód, który początkowo miał być filmem dokumentującym ćwierćwiecze zespołu, ale ostatecznie stał się swoistą ekranizacją noweli Stefana Grabińskiego Maszynista Grot. Byli i obecni członkowie zespołu (Budzyński, Kmiecik, Krzyżaniak, Giec, Bartoszewski, Polak, Żyżelewicz, Banasik, Gołaszewski), występują w roli samych siebie - w różnych momentach wcielając się w postaci z noweli Grabińskiego. W filmie pojawiają się też współpracownicy i przyjaciele Armii Między innymi wprowadzający surrealistyczny humor członkowie kabaretu Mumio, występujący w rolach kolejarzy - naczelnika i jego zastępcy.

Dyskografia:

• FAMA – Świnoujście '85 (1985 – kaseta, kompilacja różnych wykonawców)
• Jak punk to punk (1986)
• Armia (1988)
• Legenda (1991)
• Exodus (1992)
• 22 Polish Punk Classics (1992 - kompilacja różnych wykonawców)
• SPV Poland Vol. 1 (1992)
• Czas i byt (1993)
• Triodante (1994)
• Zacznij wreszcie słuchać (1995 - kompilacja różnych wykonawców)
• Duch (1997)
• Muzyka Przeciwko Rasizmowi (1998 - kompilacja różnych wykonawców)
• RUaH 2 (1998 - kompilacja różnych wykonawców)
• Droga (1999)
• Live in Toruń (1999 - kompilacja różnych wykonawców)
• Pociąg zbawienia (1999 - kompilacja różnych wykonawców)
• Soul Side Story (2000)
• Emmanuel (2000 - kompilacja różnych wykonawców)
• Pocałunek mongolskiego księcia (2003)
• 3 kolory, reggae i okolice (2003 - kompilacja różnych wykonawców)
• Castle Party 2004 (2004 - kompilacja różnych wykonawców)
• Jak punk to punk część 2 (2004 - kompilacja różnych wykonawców)
• Ultima Thule (2005)
• Kultowa dekada vol. 4 – alternatywnie (2005 - kompilacja różnych wykonawców)
• Hard as a Rock (2005 - kompilacja różnych wykonawców)
• Koncert na XX-lecie (2006 – DVD)
• Kultowa dekada vol. 5 – alternatywnie, ciąg dalszy (2006 - kompilacja różnych wykonawców)
• Przystanek Woodstock 2004 (2007 - DVD)
• Der Prozess (2009)
• Metal Hammer 1/2010 (2009 - kompilacja różnych wykonawców)
• Freak (2009)
• Gajcy! (2009 - kompilacja różnych wykonawców)
• Armia 25-lecie zespołu. XVI Przystanek Woodstock 2010 (2010)
• Polskie single '86 (2011 - kompilacja różnych wykonawców)
• Podróż na Wschód (2012)
• Koncerty w Trójce vol. 02 – Armia (2013)
• Wspomnij Ziutka (2013 - kompilacja różnych wykonawców)

Na 16 października zapowiadana była nowa płyta Armii pod tytułem Toń nie mam jednak pewności czy się ukazała. Gdy będę pewien zaktualizuję ten tekst.

Trybuna Brudu (Trybuna B., T. Brudu)

Wędrujemy dalej po dźwiękach z kasety KlubPinokio Garaż Live. Tym razem pochodząca z Raszyna Trybuna B., a w zasadzie Trybuna Brudu, czasem też T. Brudu. Trochę z ta nazwą zamieszania ale może od początku. Jesienią 1985 roku zespół Agonia rozstał się z swym perkusistą Salwą. Pozostali członkowie zespołu Jacek (wokal), Kwiatek (gitara) i Rudy (bas) spotkali na swojej drodze perkusistę Zbyszka i wspólnie postanawiają powołać nową kapelę. Taki był początek Trybuny Brudu kapeli która zdobyła uznanie sporej grupy słuchaczy mieszaniną punka i hardcoru. W muzyce granej przez zespół widać ewidentny wpływ twórczości Dead Kennedys. Warto też zaznaczyć, że Trybuna Brudu przez cały czas swego istnienia oprócz nowych grała również kawałki z repertuaru Agonii, oraz kilka coverów Dead Kennedys. W czasie swego krótkiego pięcioletniego żywota grupa koncertowała nie tylko w Polsce ale także w dani i w Niemczech. Zamieszanie z nazwą zespołu związane było z oczywiście z cenzurą. I tak by zagrać koncert grupa występowała czasem jako Trybuna B. (tak jak na kasecie KlubPinokio Garaż Live) a czasem jako T. Brudu. Ten sam zabieg musieli stosować pręzeterzy radiowi chcąc puścić kawałek zespołu w radiu. Trybuna Brudu to kapela zapomniana i mocno niedoceniana, a szkoda. Muzyka grana przez zespół wymykała się z z klasycznych punkowych schematów, przez co zespół nigdy nie zdobył wielkiej popularności, mimo że miał też grupę wiernych słuchaczy. W 1990 roku Trybuna B zakończyła swoją działalność. Ostatni koncert zespół zagrał w w maju 1990 roku.

Dyskografia :

• Bydgoszcz (1986 – koncert nagrany na kasetę)
• PGNM(1988)

Dekret

Dekret powstał w Kielcach, a dokładnie na kieleckim osiedlu Czarnów. Był rok 1982 wspólną muzyczną przygodę rozpoczęli:

• Aleksander Gałgowski – bas
• Artur Kobus - perkusja
• Jarosław Pisarski – gitary
• Piotr Stanek – śpiew

Założycielem grupy był gitarzysta, autor tekstów i kompozytor Jarosław Pisarski. Szerszej publiczności zespół zaprezentował się na festiwalu Ogólnopolski Młodzieżowy Przegląd Piosenki w Kielcach. Grupa początkowo grała prostego punk rocka, z czasem w muzyce zespołu zaczęły się pojawiać elementy hardcore'u.

Dekret czterokrotnie wystąpił w Jarocinie:

W 1987 roku grupa wystąpiła na małej scenie.

W 1988 zespół zagrał dwa koncerty. Pierwszy na przyczepie od traktora na polu namiotowym (legenda głosi, że podobno dlatego, bo cenzura obecna na festiwalu nie przepuściła większości utworów). Drugi w koncercie finałowym na dużej scenie na stadionie (zostali finalistą w głosowaniu publiczności). Warto również zauważyć, że 3/4 zespołu zagrało również na tym samym festiwalu koncert na małej sccenie jako City Skyline.

W 1990 roku Dekret zagrał koncert na dużej scenie, występując na zaproszenie organizatorów.

W 1992 roku grupa zagrała na małej scenie koncert na otwarcie festiwalu.

Jeden utwór "Dyrektorzy fabryk" - nie do końca w porozumieniu z zespołem - ukazał się na składankowej kompilacji Jarocin 88 (i znów jak w wypadku grupy Dragon materiał był w posiadaniu Metal Mind Production)

Pod koniec 1988r Dekret grał koncerty w Budapeszcie z ówczesną czołówką węgierskich zespołów undergroundowych. W 1990 roku Dekret zdobył nagrodę w plebiscycie radiowej „Trójki", zajmując pierwsze miejsce na Liście Przebojów Muzyki Alternatywnej

Na przełomie 1991-92 w warszawskim CCS Studio Waltera Chełstowskiego zarejestrowany został materiał „Ludzkie cienie", który ukazał sie w czerwcu 1992r.

W 1993r grupa nagrała dwa teledyski: „Ludzkie cienie” i „Bunkier”. Dekret bardzo często pojawiał się wtedy w programach telewizyjnych i radiowych.

W 1998r zespół w zmienionym składzie w studiu w Boguchwale koło Rzeszowa nagrał swój ostatni materiał, który nigdy nie został wydany.

Dyskogradia:
• kaseta Ludzkie cienie (1992)

Kolaboranci

Kolaboranci powstali jesienią 1986 roku. Początkowo nazwa tej pochodzącej ze Szczecina punkowej kapeli brzmiała: „Kolaboranci, czyli czterech inwigilowanych cyników lubiących gierki Edwarda z Jaruzalem”. Jednak zespół zmienił nazwę na mniej zawiłą i pozostawił tylko pierwszy człon pierwotnej nazwy. Zespół tworzyli:

• Przemysław Thiele – wokal, autor tekstów;
• Tadeusz Blandyk – gitara;
• Marek „Bruno” Chrzanowski – bas;
• Krzysztof „Nosek” Woźniakowski – perkusja.

Zespół zadebiutował wiosną 1987 r. koncertem w Szczecińskim klubie studenckim „Pinokio”. Latem tego roku poraz pierwszy wystąpili w Jarocinie. Pod koniec roku Marka Chrzanowskiego zastąpił jego brat Jacek. W 1988 r. grupa ponownie pojawiła się na jarocińskim festiwalu. Na początku następnego roku Kolaboranci wzięli w Letniej Zadymie w Środku Zimy z której dwie piosenki trafiły na album kompilacyjny Letnia zadyma w środku zimy. W tym czasie grupa nagrała materiały, które były rozprowadzane w postaci kaset: I my kiedyś będziemy grać przeboje (1989) oraz The Heat (1990). Rok 1989 to rok kolejnych zmian w składzie zespołu oraz nagrania pierwszego albumu grupy A może ja?. Kolejny album Znów po stronie większości to rok 1991. Pod koniec 1993 roku, po ukazaniu się trzeciego albumu Ciało i krew, oraz zmianie basisty zespół opuścił Jacek Chrzanowski a jego miejsce zajął Kamil Madera grupa przerwała działalność.

W 1994 Kolaboranci wznowili działalność w składzie:

• Przemysław Thiele – wokal,;
• Mariusz Brzękiewicz – gitara;
• Kamil Madera – bas;
• Jakub Rudkowski – perkusja.

Ten okres działalności trwał bardzo krótko. Grupa po nagraniu albumu Kukieł w 1995 r. ponownie zawiesiła działalność.

Po raz kolejny Kolaboranci na polskiej scenie muzycznej pojawili się w po jedenastoletniej przerwie w 2006 r.. Jednak problemy zdrowotne lidera zespołu, Przemysława Thiele spowodowały że Kolaboranci w okresie 2007-2009 na pewien czas zaprzestali aktywności koncertowej.

Kolejny powrót grupy nastąpił w 2009 r. od tego czasu na stale obecni na scenie muzycznej. W 2011 roku wydana została płyta My tu Stoimy a rok później pierwszy od lat studyjny album Transparenty.

Obecnie zespół tworzą

• Przemysław Thiele – wokal
• Mariusz Doszyń – gitara (od 2008)
• Jarosław Kujawski - gitara (od 2009)
• Dariusz Siudak – gitara basowa (od 2009)
• Piotr "Dziad" Kacprzyk – perkusja (od 2008)
  

Dyskografia:

Albumy:

• A może to ja? (1991)
• Znów po stronie większości (1991)
• Ciało i drewno (1993)
• Kukieł (1995)
• To my urodzeni w latach 60-tych (2002)
• My tu stoimy... live (2011)
• Transparenty (2012)

Albumy demo:

• Potęga Bluesa (1987)
• I my kiedyś będziemy grać przeboje (1988)
• The Heat (1990)

Kompilacje:

• Garaż Live (koncertowe, 1987 [?])
• Jarocin '88 (LP 1989) – utwór: "Transparentyzm"
• Letnia zadyma w środku zimy (LP 1989) – utwory: "Czekoladowy krem" i "Dżinsy"