Kryzys

Kolejny zespół którego utwór znalazł się na albumie Fala to kolejny dowód na to, że użycie przymiotnika legendarne wobec tego wydawnictwa jest jak najbardziej uprawnione. Tym razem pozwolę sobie napisać kilka słów o jednym z pierwszych polskich zespołów punk rockowych który zajął jedno z ważniejszych miejsc w polskim panteonie wykonawców nowej muzyki końca lat siedemdziesiątych i początku osiemdziesiątych dwudziestego wieku, zespole który bez wydawanych w Polsce płyt, mimo milczenia mediów błyskawicznie stał się legendą, zespole którego muzyka ewoluowała od punka, poprzez ska i rock steady, zimną falę i aż do punk funka z widocznymi (a w zasadzie słyszalnymi) elementami free jazzu – grupie Kryzys.

Wszystko zaczęło się w roku 1978 kiedy to czterech nastolatków z Warszawy Robert Brylewski (gitara, wokal), Piotr „Mrówa” Mrowiński (gitara), Marek Iwańczuk (bas) i Kamil Stoor (perkusja) założyli zespół The Boors. Muzycy jakiś czas występowali pod tą nazwą, następnie krótko pod nazwą Kryzys Romansu by w końcu, wiosną 1979 roku przekształcić się w grupę Kryzys jednocześni uzupełniając skład o grającego na saksofonie Tomasza Świtalskiego. Zaraz na początku 1980 roku nastąpiła zmiana w składzie zespołu Miejsce Kamila Stora za bębnami zajął student polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego Maciek „Magura” Góralski, muzyk mający niebagatelny wpływ na twórczość zespołu był autorem prawie wszystkich słów do piosenek Kryzysu w tamtym czasie. Maciek z wakacji w Londynie przywiózł trochę płyt z muzyką reggae, ska i rocksteady. Spodobało się i z czasem elementy tej muzyki zaczęły się pojawiać w utworach zespołu. Z nowym perkusistą zespól pojawił się na scenie 13 stycznia 1980 roku na koncercie w toruńskim klubie „Od Nowa”. W sierpniu tego samego roku zespół zagrał na I Ogólnopolskim Przeglądzie Nowej Fali w Kołobrzegu na którym oprócz Kryzysu zagrały takie zespoły jak Tilt, Fornit, Powerocks , Nocne Szczury, KSU, Deadlock czy Kanał. Później Kryzys wyruszył w Polskę grając dwie trasy: : po Śląsku i po Pomorzu. W tym czasie Marka Iwańczuka na basie zastąpił Ireneusz Wereński, a zespół w radiu studenckim Toruniu dokonał kilku nagrań studyjnych. Utwory znalazły się na albumie wydanym w 1994 roku na kasecie przez powstałą z inicjatywy Roberta Brylewskiego wytwórnię „Gold Rock”. W nagraniu tego materiału wziął udział również były członek grupy Deadlock Mirosław „Szymon” Szadkowski który z Kryzysem występował do roku 1981. Wiosną 1981 roku we Francji ukazał się, bez wiedzy członków zespołu, nakładem wytwórni „Blitzkrieg Records” (Barclay) album Kryzys. Na płycie znalazł się materiał w skład którego weszły nagrania dokonane rok wcześniej na koncercie w Domu Kultury w Ursusie oraz na próbie w warszawskim klubie Politechniki Warszawskiej„Amplitron”. Na tym wydawnictwie nie słychać jeszcze Irka Wereńskiego za to w nagraniach gościnnie wzięli udział znany z grupy Atak, basista Dariusz „Magik” Katuszewski oraz grająca na klawiszach Małgosia „Pyza” z zespołu Tilt. Latem 1981 roku zespół pojawił się na festiwalu w Opolu, a także w Teatrze Leśnym w Sopocie podczas koncertu Muzyka Młodej Generacji, a jesienią tego roku z powodu problemów personalnych Kryzys zakończył swoją działalność. Robert Brylewski, Irek Wereński stworzyli z Tomkiem Lipińskim z grupy Tilt kolejną legendę polskiego rocka – zespół Brygada Kryzys.

W roku 1985 utwór zespołu Mam dość ukazał się na będącej inspiracją do napisania tego tekstu poltonowskiej składance różnych wykonawców Fala. W 1994 roku jak już wspominałem nakładem wytwórni Gold Rock ukazał się album 78-81. Kolejna płyty związane z grupą Kryzys to wydany w 2003 roku album Dolina Lalek: Tribute to Kryzys vol. 1 oraz wydany trzy lata później album Dolina Lalek: Tribute to Kryzys vol. 2. Na tych wydawnictwach utwory Kryzysu zagrali między innymi T.Love, Komety, Farben Lehre, Stan Zwezda, Analogs, Pustki, Piżama Porno, Happy Pills czy Dezerter. Wydanie obu tych albumów oraz fakt, że nie przeszły one bez echa skłoniło muzyków Kryzysu do reaktywacji zespołu. Grupa wystąpiła na koncercie w warszawskim klubie "CDQ" 15 marca 2006. Na scenie można było zobaczyć zespół w składzie: Robert Brylewski (wokal, gitara), Maciej Góralski (perkusja), Dariusz Katuszewski (gitara), Marek Iwańczuk (gitara basowa)o raz Tomasz Świtalski (saksofon). Latem 2008 grupa wystąpiła na festiwalu w Jarocinie. Również w kolejnych latach Kryzys można było zobaczyć na scenie aczkolwiek w znacznie zmienionym składzie razem z Brylewskim i Góralskim grali znany z występów z Tiltem, Brygadą Kryzys, Izraelem oraz jazzowymi formacjami takimi jak Sesja 80 Acoustic Action, Free Cooperation, Young Power, Pick Up Formation, czy Tie Break saksofonista Aleksander Korecki, grywająca na basie w grupie 52UM Martyna „Nancy” Załoga oraz gitarzysta Andrzej „LAL” Kasprzyk. W maju 2010 roku ukazał się wydany przez firmę Songood House trzeci album grupy Kryzys Komunizmu. W nagraniu materiału na tę płytę na saksofonie oprócz Aleksandra Koreckiego przygrywał też Grzegorz Rytka. Album Kryzys Komunizmu to powrót do legendarnych piosenek z pierwszego okresu działalności grupy nagranych na nowo. Warto wspomnieć, że autorem oprawy graficznej do Kryzysu komunizmu jest ceniony na świecie polski malarz Wilhelm Sasnal. Od tego czasu zespół można usłyszeć w różnych miejscach w Polsce. Czekam na nowy album.

Dyskografia

Albumy

• Kryzys (1981)
• 78-81 (1994)
• Kryzys komunizmu (2010)

Kompilacje różnych wykonawców

• Fala (1985, utwór: Mam dość)

Tilt

Kolejna grupa której utwór znalazł się na albumie Fala to legenda polskiego rocka – zespół Tilt. Wszystko zaczęło się w Warszawie w jesienią 1979 roku wtedy to Tomek Lipiński (gitara, wokal), Tomek „Rastaman” Szczeciński (bas) oraz były perkusista grupy Deadlock Jacek „Luter” Lenartowicz postanowili zagrać razem. Początkowo zespół miał nosić nazwę Artists and Prostitutes lub Zakaz jednak w końcu wybrano nazwę Tilt. Nazwa zespołu pochodzi od napisu informującego o przerwaniu gry spowodowanego szarpaniem, popychaniem lub uderzaniem we flipper. W którymś z wywiadów Tomek Lipiński powiedział że muzycy chcieli swą muzyką „tiltować” społeczeństwo. (ale jak to często z nazwami zespołów nie do końca wiadomo czy to tak właśnie było). Już w 1979 roku zespół można było zobaczyć na scenie. Między innymi Tilt zagrał w jednym z najbardziej prestiżowych miejsc w Warszawie w tamtych czasach, mieszczącym się w Pałacu Kultury i Nauki Teatrze Studio. Zespół szybko zyskiwał popularność wśród miłośników nowego grania (muzykę zespołu w tamtym czasie można określić jako punk lub też post punk z elementami reggae)W roku 1980 Tilt koncertował ile tylko mógł. Wśród wielu koncertów w całym kraju warto wspomnieć o występie podczas „I Ogólnopolskiego Przeglądu Nowej Fali” w Kołobrzegu legendarnej imprezy na której oprócz Tiltu wystąpiły takie zespoły jak Kryzys, Fornit, Powerocks , Nocne Szczury, KSU, Deadlock czy Kanał. W tym też czasie muzycy nagrali w studiu cztery utwory: Border Line, Photo, Pink Pictures oraz Fallen Is Babylon, które wraz z koncertowymi Disco Girls, Disco Boys i Indepedient Intervision znalazły się obok nagrań takich zespołów jak Kryzys, KSU, Kanał, Deadlock i Poerocks na dokumentującej kołobrzeski festiwal kasecie. W zespole pojawił się również nowy muzyk – grający na klawiszach „Pyza”. Jesienią 1980 roku grupa zawiesiła swoją działalność. Tomek Lipiński wraz z Robertem Brylewskim założyli Brygadę Kryzys. W Brygadzie grywał również Rastaman, natomiast Luter i Pyza na krótko pojawili się na scenie w grupie Białe Wulkany, by potem wyemigrować do Berlina Zachodniego. Brygada Kryzys istniała do końca 1982 roku. Po jej rozwiązaniu Tomek Lipiński razem z Tomkiem Szczecińskim reaktywowali Tilt skład uzupełnili były perkusista grupy TZN Xenna Tomek „Gogo” Szulc oraz saksofonista Aleksander Korecki. Tilt zaczął kocertować. Ten okres w historii zespołu trwał jednak krótko. Wokalista zapadł na trwające kilka miesięcy zapalenie strun głosowych. Powrót do zdrowia Tomka Lipińskiego zbiegł się ze zmianami w składzie. Grupę opuścił Tomek Szczeciński. Zastąpił go basista Franz Dreadhunter (właściwie Piotr Adamczyk) oraz pojawił się też znany z takich formacji jak Deuter i TZN Xenna Piotr „Czombe” Dubiel. W tym składzie Tilt nagrał swój pierwszy singel Runął już ostatni mur. Na okładce tego singla pojawia się nazwa TransInterLuxTorpeda niektórzy dziennikarze twierdzili że to rozwinięcie nazwy TILT jednak nie słyszałem by potwierdził to któryś z muzyków, dlatego skłaniam się do zdania tych którzy twierdzili, że to tylko żart członków zespołu (mogę się jednak mylić).

Wraz z przyjściem Franza zmieniło się też brzmienie grupy – muzyka zespołu zbliżyła się do pop- rocka, ale w najlepszym tego słowa znaczeniu nie tracąc nic ze swojej nowofalowej zmieszanej z reggae autentyczności. W roku 1985 zespół wspomagany przez perkusistę Artura Hajdasza zagrał w na festiwalu w Jarocinie. W tym też roku ukazała się kompilacyjna płyta Fala na której obok takich zespołów jak Kryzys, Siekiera, Dezerter, Abaddon czy Izrael znalazł się też utwór Tiltu Za zamkniętymi drzwiami (widziałem cię). W 1986 roku ukazał się drugi singiel grupy Mówię ci że. Gościnnie w nagraniu tego singla udział wzięli Kayah (wokal), znany z grupy Aya RL Igor Czerniawski (klawisze, automat perkusyjny) oraz Wojciech Konikiewicz. W tym okresie muzycy zarejestrowali także materiał na debiutancki album Tiltu. W sesji nie wziął udziału Tomek „Gogo” Szulc który wybrał muzykowanie w zespole Armia, zastąpił go automat perkusyjny. Muzyków Tiltu wspomogli też podobnie jak w wypadku singla Kayah, Igor Czerniawski oraz Tomasz Pierzchalski na saksofonie oraz znany z grupy T. Love gitarzysta Rafałe Włoczewski. Nagrany materiał ukazał się na płycie dopiero w roku 1988 Album nosił jakże oryginalny tytuł Tilt ,. Jeszcze przed wydaniem tej płyty zespół ponownie zawiesił działalność. Tomek Lipiński wraz z basistą Marcinem Ciempielem (Oddział Zamknięty) oraz perkusistą Jarosławem Szlagowskim (Oddział Zamknięty, Lady Pank) utworzył wówczas grupę Fotoness. Dreadhunter rozpoczął odyseję po różnych kapelach, najpierw trafił do Bajmu, potem do Chłopców z Placu Broni i wreszcie do Homo Twist i Püdelsów, W 1988 roku po rozpadzie Fotoness Tomek Lipiński ponownie reaktywował zespół tym razem pod nazwą Czad Kommando Tilt. Oprócz Tomka skład grupy stanowili występujący wcześniej w takich grupach jak Kultura czy Izrael basista Dariusz „Maleo” Malejonek oraz syn marnotrawny Tomek „Gogo Szulc” na perkusji. W tym składzie zespół wyruszył na podbój ZSRR. Po powrocie do Polski Malejonka zastąpił znany Tomkowi Lipińskiemu z wspólnego grania w grupie Fotoness Marcin Ciempiel. W tym składzie zespół wspomagany przez grającego na harmonijce Jana Głowckiego przystąpił do nagrywania materiału na drugą płytę. Zespół koncertował też na terenie Polski - brał udział w cyklach koncertów „Krajowej Sceny Młodzieżowej” (Rock Opole '89, Jarocin '89) i zagranicą (NRD, Czechosłowacja). Album zatytułowany Czad Kommando Tilt ukazał się w 1990 roku w czasie, gdy działalność grypy ponownie (już trzeci raz) została zawieszona. Tym razem Tomek Lipiński pojawił się w reaktywowanej Brygadzie Kryzys. Na albumie Czad Kommando Tilt znalazła się między innymi ballada Jeszcze będzie przepięknie napisana ponoć przez Lipińskiego pod wrażeniem pobytu w Związku Radzieckim. Na początku 1990 roku, w warszawski klubie „Remont” w Warszawie, odbył się koncert z okazji dziesięciolecia zespołu. Tilt zagrał w różnych konfiguracjach. Ponadto Tomek Lipiński wystąpił na tym koncercie również z Brygadą Kryzys i The Fotoness. W roku 1994 Tomek Lipiński wydał firmowanym własnym nazwiskiem album Nie pytaj mnie. Promując płytę Tomek zagrał kilkanaście koncertów na których używał nazwy Tilt. Razem z Lipińskim grali wtedy: na basie znany z występów w grupach Immanuel i Izrael Sławomir Wróblewski, na bębnach Jacek Binasiewicz wcześniej machający pałkami w zespole Golden Life, na gitarach były muzyk grupy Dr. Hakenbush Jacek Niestryjewski oraz Jan Sokołowski znany z występów w zespole Apteka.) Jednak i tym razem żywot formacji nie był długi, zespół rozwiązał się , a Lipiński nagrał pięć wydanych na płycie piosenek do filmu Władysława Pasikowskiego – Słodko-gorzki. Film na ekrany wszedł w 1996 r. Jesienią 1996 roku Tilt w warszawskim Teatrze Buffo zagrał akustyczny koncert. Oprócz Tomka Lipińskiego oraz Franza Dreadhuntera, gościnnie zagrali znany już z współpracy z zespołem perkusista Artur Hajdasz, wokalistka Magda Steczkowska, gitarzysta Jacek Królik, saksofonista Leszek Szczerba, grający na klawiszach Adam Niedzielan oraz wspomagający zespół grą na instrumentach perkusyjnych pochodzący z Meksyku David Saucedo Valle. Dwa miesiące później ukazała się stanowiąca zapis tego koncertu płyta zawierająca znane już wcześniej utwory zatytułowana Tilt 2000 - Rzeka miłości, koncert w Buffo '96. Po ukazaniu się tego wydawnictwa Tilt ponownie zniknął ze sceny. Kolejny powrót zespołu nastąpił w 2000 roku. Zespół na scenie pojawił się w składzie:

• Tomek Lipiński (wokal, gitara)
• Franz Dreadhunter (bas)
• Piotr Lewicki (gitara, instr. klawiszowe)
• Tomasz Czulak (perkusja)

W 2001 roku na ekrany kin wszedł film Władysława Pasikowskiego Reich w ścieżce dźwiękowej którego znalazły się trzy nowe utwory Tiltu Miassto fcionga, Westchnienie i Ostatnia piosenka o miłości. W roku 2002 na rynku pojawiła się czwarta płyta zespołu Emocjonalny terror oraz wydany przez wytwórnię Music Corner singiel Co się stało w tym kraju nad Wisłą? Zawierający między innymi aż trzy wersie utworu Miassto ficonga. W połowie 2002 roku nastąpiła zmiana w składzie grupy za bębnami miejsce Tomka Czulaka zajął inny Tomek – Tomek Dominik.W 2003 roku Tomek Lipiński ogłosił zakończenie działalności grupy, jednak jak to z Tiltem bywa i tym razem zespół powrócił.

Od 2006 grupa działa w składzie:

• Tomasz Lipiński (gitara wokal),
• Karol Ludew (perkusja),
• Piotr Leniewicz (gitara basowa),
• Aleksander Korecki (saksofon)
• Wojciech Konikiewicz (instr. klawiszowe).

W roku 2007 na rynku pojawiła się płyta kompilacyjna Tiltu stanowiąca szóstą częścią cyklu Dziennika „Gwiazdy polskiej muzyki lat 80.”

Historia zespołu to pasmo zejść Tiltu ze sceny i kolejnych reaktywacji, dlatego każdy może mieć nadzieję, że będzie miał okazję posłuchać muzyki granej przez tą grupę na żywo, że po prostu „jeszcze będzie przepięknie”

Abaddon

Kolejna grupa której utwór znalazł się na albumie Fala to grający pochodzący z Bydgoszczy punk rockowy Abaddon.

Wszystko zaczęło się w 1982 roku kiedy to „Wolf” (wokal), Bernard „Benek” Szrafiński (gitara), Tomasz „Perełka” Dorn (perkusja) oraz Tomasz „Lutek” Frost stworzyli zespół noszący nazwę Partyzantka Miejska. Grupa powstała na bazie wcześniej działających zespołów Stadtguerill, Remont oraz Azyl. W roku 1983 muzycy pojawili się na festiwalu w Jarocinie występując już pod nazwą Abaddon. Wkrótce po tym nastąpiła zmiana w składzie zespołu: na wokalu Wolfa, który odszedł od zespołu na dwa dni przed zaplanowanym koncertem w Poznaniu, zastąpił dotychczasowy menedżer zespołu Waldek „Kiki” Jędyczowski. Początkowo Kiki miał śpiewać tymczasowo, do momentu znalezienia nowego stałego wokalisty. Ale wiadomo w naszym kraju prowizorki są najtrwalsze i Waldek śpiewał do końca istnienie grupy. Pisząc o Abaddonie nie można pominąć piszącego teksty Arka Kocikowskiego. O roli Arka w zespole tak mówił w wywiadzie dla magazynu BRUM Tomasz Dorn „Teksty pisał najbliższy nasz przyjaciel, którego zresztą traktowaliśmy jak członka kapeli, Arek Kocikowski. Facet był zdecydowanie do przodu. Czuł Abaddona z zagładą. Pisząc, prowadził swoją wojnę, a my graliśmy po prostu o tym, o czym on pisał. To co on wypowiadał słowami, my wyrażaliśmy muzyką.” Rok 1984 to przede wszystkim koncerty z których na pewno warto wymienić kolejny występ w Jarocinie. Muzycy odwiedzili Jarocin również w następnym roku, ale rok ten to przede wszystkim pierwszy oficjalnie wydany utwór grupy Kto który znalazł się na składance Fala. W tym też czasie na jednym ze swoich koncertów muzycy poznali Petera Barbarića dziennikarza jugosłowiańskiej gazety "Mladina". Barbarić zaprosił zespół do Jugosławii na występy. Na przełomie wiosny i lata Abaddon zagrał tam minitrasę składającą się z sześciu koncertów w różnych miastach (dwa razy w Lublanie, raz w Zagrzebiu, Belgradzie i w Izoli). Za zarobioną kasę zespół nagrał w Borut Cine Studio w Ljubljanie materiał który został wydany przez francuską niezależną wytwórnię New Wave Records pod tytułem Wet za wet. W Polsce ten materiał ukazała się dopiero w 1991 roku, i to na kasecie. W międzyczasie w 1987 roku ukazał się kolejna legendarny album kompilacyjny Jak Punk to Punk na którym obok kompozycji takich zespołów jak Armia, Dezerter, Rejestracja, TZN Xenna, Siekiera i Process znalazły się dwa utwory Abaddonu Wet za wet oraz Kto. Wydawało się że kariera zespołu idzie w dobrym kierunku, jednak niestety w tym czasie w zespole nastąpił rozłam i grupa zakończyła działalność. Powodem była niezgodność co do kierunku w jakim zespół miał się rozwijać - część składu chciała ewoluować w stronę ciężkiego hardcoru, część w stronę melodyjnego punk-rocka. Koniec nastąpił gdy odszedł Kiki twierdząc, że ma zapalnie strun głosowych i nie może już śpiewać. Po rozwiązaniu grupy jej członkowie rozstali się z muzyką - oprócz Tomka Dorna który w 1989 roku pojawił się w zespole Variété.

Zespół nie pojawiał się od dłuższego czasu nie występował, a jednak w 1996 roku na rynku pojawiły się dwie płytki z utworami Abaddonu. Pierwsza to Ep-ka Nie Do Poznania zawierająca fragmenty koncertu z Poznania z 24 lutego 1985 roku, druga Walcz o Swoją Wolność na której nagrania ze strony A pochodzą z koncertu w MDK w Bytomiu który odbył się w grudniu 1984 r., a nagrania ze strony B zostały zarejestrowane wiosną 1985 roku w studiu Pomorskiej Rozgłośni Polskiego Radia w Bydgoszczy.

Abaddon ponownie pojawił się na scenie w roku 2001 oprócz Władka Jędyczowskiego i Tomasza Dorna w składzie zespołu znaleźli się nowi muzycy Robert „Zwierzak” Dembczyński (gitara) i grający wcześniej w zespołach Beer Band, After Midnight oraz 4 Syfon Władek Refling (gitara basowa). Pierwszy koncert po kilkunastoletniej przerwie muzycy zagrali 1 czerwca 2001 roku w bydgoskim klubie „Wiatraczek”. Następnie zespół wyruszył w trasę po całej Polsce grając między innymi trasę z Dezerterem, jako support Citizen Fish w warszawskiej Proximie, czy w Łodzi przed Broken Bones . Zespół odwiedził również Berlin i Wiedeń. W październiku tego roku nakładem Pop Noise ukazała się kompaktowa reedycja pierwszego albumu grupy Wet za wet w wersji poszerzonej o kilka starych utworów. 13 stycznia 2002 roku zespół można było zobaczyć w Krakowie na Punkowej Orkiestrze Świątecznej Pomocy. 6 marca tego samego roku w bydgoskim klubie Mózg Abaddon świętował swoje dwudziestolecie. Z tej okazji odbył się koncert, w trakcie którego zagrała również grupa The Vibrators. W październiku Abaddon zagrał jako support legendy brytyjskiego punk-rocka grupy Angelic Upstarts. Koncert odbył się w poznańskim klubie Eskulap. W sierpniu 2003 roku zespół zagrał mini–trasę po Stanach Zjednoczonych występując między innymi w legendarnym w nowojorskim klubie CBGB gdzie grywały takie zespoły jak Ramones, Misfits, Television, The Patti Smith Group, The Dead Boys, The Voidoids, The Cramps, Blondie, czy Talking Heads. W 2004 roku ukazał się drugi zawierający dwanaście nowych utworów album Abaddona zatytułowany Godzina krzywd, a w kwietniu 2005 roku Abaddon ponownie zawiesił działalność.

Dyskografia:

Albumy

• Wet za wet (1986)
• Godzina krzywd (2004)

EP

• Walcz o swoją wolność (1996)
• Nie do Poznania (1996)

Kompilacje

• Fala (1985 utwór: Kto?)
• Jak punk to punk (1988 utwory: Wet za wet oraz Kto?)
• Był kiedyś Jarocin (1998 kaseta utwory: Kukły oraz Kto?)
• Punks, Skins & Rude Boys NOW!!! vol. 8 (2003 utwory: Zamknij się w sobie oraz Zostań bohaterem)
  
  
  
  
  

Prowokacja

Kolejną formacją której utwór znalazł się na albumie Fala jest pochodząca z Ostrowa Wielkopolskiego punk rockowa Prowokacja.

Wszystko zaczęło się na przełomie 1980 i 1981 roku kiedy to powstała chyba pierwsza w Ostrowie Wielkopolskim kapela punkowa - Stan Ciężki. W miarę upływu czasu zmieniał się skład zespołu a wraz z nim zmieniały się nazwy by w końcu, podobno na dwa tygodnie przed festiwalem w Jarocinie w 1984 roku, na którym zespól odniósł spory sukces stając się jednym z laureatów obok takich kapel jak Moskwa, Randez Vouz, Piersi czy Siekiera, grupa przybrała nazwę Prowokacja. We wrześniu 1984 roku Prowokację można było usłyszeć na II Grand Festiwalu Róbrege. Rok później zespół ponownie można było usłyszeć na jarocińskim festiwalu, tym razem jednak Prowokacja wystąpiła już jako zaproszony gość. Był to okres największej popularności grupy, wtedy to utwór Prawo do życia, czyli kochanej mamusi pojawił się na legendarnej kompilacji Fala wśród utworów takich grup jak Siekiera, Tilt, Dezerter czy Kryzys. Na scenie grupa pojawiała się niezbyt często i były to przeważnie występy w najbliższej okolicy. Może z tego powodu następnych latach o zespole stawało się coraz ciszej i ciszej. Zespół spróbował jeszcze zaistnieć na jarocińskim festiwalu w 1987 roku, jednak nie znalazł uznania wśród organizatorów i ostatecznie nie zagrał na tej imprezie. W 1991 roku, grupa dokonała nagrań studyjnych, które miał wydać podobno Silverton. Niestety i tym razem skończyło się na zapowiedziach i tak powoli po cichu Prowokacja schodziła ze sceny byw końcu w 1993 roku przestać istnieć.

Co prawda w necie pojawiła się strona zespołu z informacją: „A jednak... Po prawie 30 latach zbliżamy się do skończenia pierwszego krążka Prowokacji w okrojonym ale oryginalnym, pierwotnym składzie. Całość jest przygotowywana przez Sławka (Major) i Macieja (Chudy) czyli dokładnie tak, jak się to wszystko zaczęło. Nad przygotowaniem materiału pracujemy z przerwami, od kilku lat, na odległość, Ostrów Wlkp - Chicago. Zmieniały się koncepcje albumu, dochodziły nowe utwory. W sumie z przygotowanych dwudziestu kilku utworów (praca nad dwoma jeszcze trwa) na płycie znajdzie się najprawdopodobniej 13 naszych kompozycji, do tekstów własnych i Pawła Jędrzejewskiego, oraz jeden cover. Będą utwory z lat osiemdziesiątych w nowych aranżacjach, tak jak to czujemy obecnie, i nowe kawałki, które nie widziały jeszcze światła dnia. 16 listopada 2013 oddamy do posłuchania na naszej stronie pierwszy numer z płyty, znajdzie się on również na EP, która wydana będzie w następnym tygodniu” Pojawiła się również strona zespołu na facebooku lecz ostatnie wpisy na niej to grudzień 2013 r. Nie wiem też nic o żadnym nowym wydawnictwie Prowokacji czyli chyba była to tylko nieudana próba powrotu.

Zespól występował w składzie:

• Sławomir Majchrzak „Major” (wokal) – śpiew
• Maciej Chudy „Mały” (gitara, wokal)
• Jacek Chudy „Slim” (bas)
• Piotr Jezierski „Azor” (perkusja)

Dyskografia:

• Koncert Jarocin '84 – MC (1984 kaseta)
• Koncert Jarocin '85 – MC (1985 kaseta)
• Fala (1985 kompilacja, utwór: Prawo do życia, czyli kochanej mamusi)
• Split (1987 kaseta, split razem z Kolaborantami)

Bakszysz (Bakshish)

Na początek wykonawców z albumu Fala jeden z najdłużej istniejących zespołów polskiej sceny reggae, pochodząca z Kluczborka grupa Bakszysz. (w 1994 roku nazwa na płytach i plakatach zapowiadających zespół pojawiła się nazwa grupy zapisywana Bakshish)

Początki zespołu to wiosna 1982 r. kiedy to kilku muzyków z lokalnych zespołów postanowiło spróbować zagrać razem. Muzyka zespołu przeszła w szybkom tempie ewolucję jaką przeszła muzyka pochodząca z Jamajki od ska poprzez rock-steady po reggae. Rok 1982 to oprócz koncertów w całym kraju przyniósł również pierwszy poważniejszy sukces grupy – awans do finału i pierwszej dziesiątki w konkursie "Kto najlepszy w tym Rocku?". Rok 1983 to rok w którym po raz pierwszy na festiwalu w Jarocinie pojawiło się reggae. Pojawiło się od razu zdobywając serca publiczności. Niemała w tym zasługa muzyków z Kluczborka. Bakszysz jako jedyna amatorska grupa bisowała, no i znalazł się w dziesiątce wyróżnionych zespołów. Zespół stał się popularny, wiele koncertował, był obecny na wszystkich ważniejszych koncertach rockowych w Polsce. Między innymi grupę można było usłyszeć na Róbrege w Warszawie i Rocku Na Wyspie we Wrocławiu - w czasie którego pierwszy raz w Polsce zagrała gwiazda światowego reggae zespół Misty In Roots a ich występ poprzedzał właśnie Bakszysz. Nagrania zespołu rejestrowane na koncertach przez słuchaczy krążyły na kasetach w niezliczonych ilościach wśród fanów. Jedyne czego zabrakło to płyty. W tym czasie przez skład zespołu przewinęli się między innymi Marek Michalak (bas), Mariusz Kłosowski (perkusja), Maciej Oszczypko (klawisze) i Marcin Kaczyński (klawisze). W 1984 roku ponownie grupa pojawiła się w Jarocinie tym razem w roli gwiazdy. Zespól zagrał też na festiwalu FAMA (Festiwal Artystyczny Młodzieży Akademickiej) w Świnoujściu. W 1985 roku utwór zespołu Czarna droga znalazł się w nie byle jakim towarzystwie (Izrael, Siekiera, Tilt, Dezerter, Kryzys) na płycie Fala. Bakszysz występował wtedy aż trzynastoosobowym składzie z rozbudowaną sekcją dętą. Przez kolejne lata grupa nie mogła nadal doczekać się płyty. Muzykom pozostawały więc koncerty. W 1991 roku Bakszysz odbył swoją pierwszą zagraniczną trasę koncertową. Grupa zagrała w Niemczech. Na potrzeby tej trasy ukazała się kaseta demo Open Your Heart zawierająca utwory nagrane w studiu w Opolu. Kaseta ta była rozprowadzana podczas koncertów oraz rozsyłana pocztą. Rok 1992 to przede wszystkim kontrakt z firmą MJM Music dzięki czemu na rynku pojawiła się pierwsza płyta grupy, wydana po dopiero po dziesięciu latach obecności zespołu na scenie One Love.

Płytę nagrał zespół w składzie:

• Jarek „Jarex” Kowalczyk (wokal)
• Tomasz  Wójcik (gitara)
• Mariusz „Mario Tolo” Litner (gitara)
• Krzysztof „Stanley” Rzeźnik (bas)
• Sławomir „Ptahotek” Kaczmarzyka (klawisze)

w sesji gościnnie wziął udział znany z takich grup jak Voo Voo czy Armia Piotr „Stopa” Żyżelewicz (perkusja) Po wydaniu tej płyty zespół zagrał z powodzeniem w Jarocinie, na katowickich Odjazdach, a także na Rock FAMIE w Świnoujściu (fragment tego występu znalazł się na kasecie Rock FAMA). W 1994 zespół wspomagany przez Felixa Woltera z niemieckiej formacji The Vision nagrał album Eye. Na tej płycie po raz pierwszy pojawiła się nazwa grupy pisana Bakshish (być może na potrzeby niemieckiej publiczności) . Na Eye zadebiutował perkusista Grzegorz Popek, którego z czasem zastąpił Andrzej Rak. W tym czasie zespół zagrał w ramach promocji płyty, wiele koncertów. W pamięci fanów zapadł występ dla kilkunastu tysięcy osób w trakcie Dni Chaosu (zlotu punków) w Hanowerze, podczas walk pomiędzy policją a anarchistami. Niestety ze względu na chorobę która dopadła wokalistę Jarka Kowalczyka grupa musiała ograniczyć koncertową aktywność. Niema jednak tego złego co by na dobre nie wyszło w 1996 roku Jarek Kowalczyk w domowym zaciszu stworzył, pierwszy w Polsce projekt techno-dubowy Tabu Duby.W roku 2000 ukazał się album zespołu zatytułowany B-3. Utwory na ten album zostały nagrane w studiu Radia Opole. Ten czas to jednak przede wszystkim koncerty. Bardzo dobre koncerty. Rok 2007 to dwadzieścia pięć lat istnienia grupy z tej okazji muzycy zagrali podczas Ostróda Reggae Festiwal w towarzystwie wielu gości jubileuszowy koncert. W 2009 roku miała ukazać się dokumentująca pierwsze 10 lat istnienia zespołu płyta Jeden Czas. Podobno nawet była już wytłoczona. Niestety w wyniku nieporozumień zespołu z wydawcą nie znalazła się na półkach sklepów muzycznych. Po przerwie w występach w 2010 roku Bakshish w zmienionym składzie rozpoczął regularne próby i koncerty. Zespół pojawił się na wielu festiwalach, grupę można było również usłyszeć podczas koncertów klubowych w Polsce i w Wielkiej Brytanii. Rozpoczęły się też prace nad nowymi utworami i nową płytą. Album 4-I-ver ukazał się w 2012 r. Materiał nagrano w Studio „M” Radia Opole, a został ukończony w Pro Silesia Studio Radka Wociala, który wraz z Jarexem i Krzysztofem Niedźwieckim stał się współproducentem albumu. Muzyka z 4-I-ver różni się od poprzednich dokonań zespołu oprócz reggae oraz dubu słuchacz może usłyszeć elementy jazzu i soulu. (trzeba przyznać, że to bardzo smaczne połączenie). Płyta powstała w odświeżonym składzie. Trzon grupy tworzą jej wieloletni członkowie Jarek „Jarex” Kowalczyk i Mariusz „Mario Tolo” Litner oraz nowi, ale wcale nie gorsi muzycy Monika Biczysko (wokal, klawisze, saksofon), Damiana Poprawy (bas), wspomniani już Radek Wocial (klawisze) i Krzysiek Niedźwiecki (gitara). Do składu wrócił też Andrzej Rak (perkusja), w międzyczasie grywający w Maleo Reggae Rockers. Lata mijają a Bakshish ciągle na scenie i ciągle w rewelacyjnej formie.

Obecny skład zespołu to:

• Jarek „Jarex” Kowalczyk (wokal)
• Damian Poprawa (bas)
• Tomek Łukasiewicz (perkusja)
• Michał Kotas (gitara)
• Janusz Binkowski (klawisze)
• Anna Mrożek (wokal)
• Jakub Mitoraj (gitara)

Dyskografia

• Fala (1984 kompilacja różnych wykonawców – utwór Czarna droga)
• Open You Heart (1991 kaseta demo)
• One Love1 (1993)
• Eye (1994)
• B-3 (2000)
• 4-I-ver (2012)

Fala

Dziś płytka która musi się znaleźć w kolekcji każdego który twierdzi, że interesuje się polską muzyką rockową lat osiemdziesiątych dwudziestego wieku. Legendarny, chyba pierwszy wydany na winylu album zawierający nagrania z kręgu reggae, punka. W tamtych czasach ciężko było zdobyć nagrania zespołów nie należących do głównego nurtu wyjątek stanowiły wydawane przez Tonpress single, trochę takiej muzyki można było usłyszeć w Rozgłośni Harcerskiej, znacznie mniej w radiowej Trójce. Większość nagrań głównie koncerty i próby krążyła wśród ludzi na kasetach przegrywanych z kaseciaka na kaseciak. Aż nagle na rynku pojawiła się winylowa płyta z utworami Siekiery, Dezertera, Izraela, Abaddonu, Kryzysu, Bakszyszu, Prowokacji, Tiltu, Kultury, Rio Ras i Józefa Brody. Płyta ta stała się marzeniem niejednego miłośnika rocka w Polsce. Człowiekiem dzięki któremu Fala pojawiła się na rynku był ukrywający się pod pseudonimem Dr Avane, producent tej płyty, saksofonista, klarnecista poeta i dziennikarz współpracujący między innymi z takimi zespołami jak Kultura, Izrael czy Armia, współtwórca festiwalu Róbrege Sławek Gołaszewski (Merlin). Na płycie dominuje reggae oraz punk, no i jeszcze folklorystyczny Józef Broda. Oczywiście można dyskutować dlaczego ci a nie inni artyści mieli szczęście umieścić swe utwory na tym wydawnictwie. Można się zgodzić lub nie z wyborem producenta, ale każdy się musi zgodzić, że płyta ta dawała przynajmniej fragmentaryczny obraz muzyki tamtych czasów, przez co była wydawnictwem bezcennym.

Płytkę rozpoczyna Intro w wykonaniu grupy 12 RA 3L (Izrael) jest to zaledwie kilka dźwięków które po prostu są. Kolejny utwór to Czarna droga typowe dla lat osiemdziesiątych polskie reggae w wykonaniu jednej z pierwszych wykonujących taką muzykę, pochodzącej z Kluczborka grupy Bakshish. Utwór numer trzy na pierwszej stronie to Prawo do życia, czyli kochanej mamusi energetyczny punkowy głos w sprawie aborcji. I dalej klasyka - Siekiera z czasów gdy grała mocnego energetycznego punk rocka Fala i Idzie wojna, jazda obowiązkowa szczególnie drugi z tych utworów moc, ekspresja i ogień. Następnie Kto bydgoskiego Abaddonu początkowo ciężki ale spokojny by następnie powalić energią – rewelacja. Dalej równie energetyczny Tomik Lipiński i jego Tilt w utworze Za zamkniętymi drzwiami (Widziałem Cię). Pierwszą stronę kończy punkowy kawałek Nie ma zagrożenia jak zawsze będącego w doskonałej formie Dezertera. Druga strona płytki zaczyna się spokojniej co nie znaczy że gorzej Mam dość Kryzysu wdziera się do wnętrza głowy i już tam zostaje ze swym pulsującym rytmem. Chwilę potem można się rytmicznie pokołysać w rytm utworu Lew Ja i Ja Dub w wykonaniu Kultury – reagge w tamtych czasach w Polsce miało się naprawdę dobrze. Kolejny utwór też chyba wywodzi się z nurtu muzyki reagge słychać jakieś bębenki (konga) i tylko to – mnie z butów nie wyrywa. Za to następny kawałek Plakat Dezertera obudzi każdego – zespół jak zwykle trzyma wysoki poziom. Wreszcie to o co wszystkim muzykom z tej płyty chodziło – Wolność kołyszące klasyczne reagge w wykonaniu grupy Izrael. I na koniec to samo ale na ludowo Józef Broda i Swoboda. Kto nie zna tej płyty ten nie wie nic o polskiej muzyce rockowej z tamtych lat. Falę po prostu trzeba znać.

Fala

Polton ‎– LPP-014

Rok 1985

strona 1

1. 12 RA 3L – Intro
2. Bakszysz – Czarna droga
3. Prowokacja – Prawo do życia, czyli kochanej mamusi
4. Siekiera – Fala
5. Siekiera – Idzie wojna
6. Abaddon – Kto
7. Tilt – Za zamkniętymi drzwiami (Widziałem cię)
8. Dezerter – Nie ma zagrożenia

Strona 2

1. Kryzys – Mam dość
2. Kultura – Lew Ja i Ja Dub
3. Rio Ras – City Huk
4. Dezerter – Plakat
5. Izrael – Wolność
6. Józef Broda – Swoboda

W następnych tekstach postaram napisać się coś o kapelach z tej płyty. Oczywiście o tych o których jeszcze nie pisałem, a moje moje wcześniejsze pisanie możecie znaleźć klikając w linki poniżej:

Izrael

Siekiera

Dezerter

Breakout - Blues

Breakout narodził się w 1968 roku w Rzeszowie. Przed Breakoutem był grający bigbit Blackout który odszedł w niebyt pod koniec 1967. Ostatni skład Blackoutu to:

• Tadeusz Nalepa (gitara, wokal),
• Mira Kubasińska (wokal),
• Stan Borys (właściwie Stanisław Guzek) (wokal),
• Krzysztof Dłutowski (klawisze),
• Robert Świercz (bas),
• Józef Hajdasz (perkusja).

Po przekształceniu się zespołu w Breakout z zespołem rozstali się Stanisław Guzek i Robert Świercz, a do zespołu dołączył gitarzysta basowy Janusz Zieliński. Wraz ze zmianą nazwy nastąpiła również zmiana muzyki granej przez zespół z naiwnego Bigbitu na mocniejszą rockową, opartą na bluesie. Pierwszy występ odbył się 21 lutego 1968 r. w warszawskim klubie „Stodoła”, a oficjalny debiut nastąpił 27 lutego podczas pierwszej edycji Musicoramy. Była to najbardziej znana cykliczna impreza koncertowa w latach sześćdziesiątych dwudziestego wieku w Polsce. Impreza powstała z inicjatywy Franciszka Walickiego, który był jednocześnie jej kierownikiem artystycznym. Koncerty odbywały się w Sali Kongresowej Pałacu Kultury i Nauki w Warszawie. W lutym 1968 roku na scenie razem z Breakoutem pojawili się Czesław Niemen z Akwarelami,, Skaldowie oraz No To Co. W kwietniu 1968 roku został w składzie zespołu nastąpiła pierwsza zmiana odszedł Janusz Zieliński a nowym basistą został Michał Muzolf. Zespół szybko zyskiwał uznanie zarówno w oczach fanów jaki i fachowców i już w czerwcu tego samego roku wyruszył w swą pierwszą zagraniczną trasę koncertową po krajach Beneluksu. Breakout był tam przyjmowany bardzo dobrze – dorobił się nawet fan clubu. W czasie tej trasy w repertuarze Breakoutu znalazły się między innymi covery Cream i Vanilla Fudge co powodowało że zespół był brany za formację pochodzącą z Wielkiej Brytanii. Za zarobione pieniądze muzycy kupili nowy sprzęt i instrumenty, dzięki którym uzyskali brzmienie niedostępne dla większości polskich grup. Na początku 1969 roku piosenka zespołu Gdybyś kochał, hej! dotarła do pierwszego miejsca radiowej listy przebojów. Utwór ten znalazł się na wydanym w tym samym roku pierwszym albumie grupy Na drugim brzegu tęczy. Udział w nagraniu tej płyty gościnnie wzięli Włodzimierz Nahorny ( saksofon, flet) oraz żeński zespół wokalny Alibabki (chórki), zabrakło za to Krzysztofa Dłutowskiego. Większość tekstów na tej płycie napisał Franciszek Walicki ukrywający się pod pseudonimem Jacek Grań, jednak jako autor słów pojawił się też najbardziej kojarzony z Breakoutem Bogdan Loebl (Powiedzieliśmy już wszystko i Gdzie chcesz iść...). W plebiscycie Musicoramy płyta Na drugim brzegu tęczy uznana została za album roku.

W sierpniu 1969 roku zespół opuścił Michał Muzolf, zastąpił go Piotr Nowak który nie zagrzał w zespole jednak na długo miejsca bo już na początku 1970 roku na jego miejscu o Józef Skrzek. W tym czasie Breakout zakończył też współpracę z Franciszkiem Walickim. Rok 1970 to początek kłopotów zespołu z mediami oraz władzą. Breakout coraz częściej był krytykowany za pro-zachodnią muzykę i ... długie włosy. W końcu doprowadziło to do całkowitego zakazu emitowania utworów zespołu w radiu i telewizji. Pomimo tych kłopotów w lutym tego roku udało się nagrać płytę 70a. Gościnnie na tej płycie wystąpił grający na saksofonie i flecie Włodzimierz Nachorny. Materiał z tego krążka jest bardziej bluesowy niż debiutancka płyta zespołu, nie stroni jednak od rocka i to w najlepszym wydaniu. W roku 1971 ukazała się kolejna płyta zespołu przez wielu uważana z najlepszą, mowa oczywiście o albumie Blues. Na tej płycie znalazły się najbardziej znane utwory grupy takie jak Kiedy byłem małym chłopcem, Oni zaraz przyjdą tu czy Przyszła do mnie bieda. Płytę nagrał zespół w składzie znacznie różniącym się od tego z poprzednich krążków. Odszedł od zespołu Józef Skrzek, podobno na skutek kłótni z Hajdaszem na tematy sportowe. Ze współpracy z zespołem zrezygnował Włodzimierz Nahorny, zmęczony wyczerpującym, rockowym trybem życia. W studiu zespół pojawił się w składzie:

• Tadeusz Nalepa (wokal, gitara)
• Dariusz Kozakiewicz (gitara)
• Tadeusz Trzciński (harmonijka ustna)
• Jerzy Goleniewski (gitara basowa)
• Józef Hajdasz (perkusja).

W tym samym roku co Blues w sprzedaży pojawił się pierwszy w dorobku zespołu album sygnowany również nazwiskiem jego wokalistki Miry Kubasińskie Mira. Rok 1972 to kolejna płyta zespołu Karate. Album uważany jest za kontynuację poprzedniej, nagrany prawie w takim samym składzie. Jedyna zmiana to nieobecność Dariusza Kozakiewicza. Po nagraniu tej płyty do zespołu dołączył na krótko wokalista Jan Izbiński. W 1973 roku współpracę z zespołem definitywnie zakończył Włodzimierz Nahorny, a zespół nagrał drugą płytę sygnowaną nazwiskiem Miry Kubasińskiej Ogień, z rewelacyjnym utworem tytułowym oraz równie wspaniałym aczkolwiek zupełnie innym kawałkiem Czarno-czarny film. W tym czasie zespól wiele koncertował nie tylko w kraju ale i zagranicą (można go było usłyszeć w ZSRR, NRD i Holandii). Rok 1974 to kolejna płyta zespołu Kamienie nagrana w składzie:

• Tadeusz Nalepa (gitara, wokal, harmonijka)
• Winicjusz Chróst (gitara)
• Zdzisław Zawadzki (bas)
• Wojciech Morawski (perkusja)

oraz „Złota Płyta” za album Karate, no i oczywiście koncerty. Przez cały rok 1975 dochodziło do wielu zmian personalnych w zespole, aby w końcu zawiązał się skład który rok później nagrał płytę NOL

• Mira Kubasińska (wokal)
• Tadeusz Nalepa (gitara)
• Zbigniew Wypych (gitara basowa)
• Bogdan Lewandowski (klawisze)
• Andrzej Tylec (perkusja)

Muzyka z NOL różni się tej z wcześniejszych albumów zespołu. To już nie jest blues. Grupa brzmi tu rockowo, zbliżając się wręcz do rocka progresywnego, spora w tym zasługa klawiszowca Bogdana Lewandowskiego. Na kolejną płytę zespół czekał aż do roku 1979 kiedy to światło dzienne ujrzał album ZOL obok Miry Kubasińskiej i oczywiście Tadeusza Nalepy na płycie tej zagrali na gitarze Krystian Wilczek, i na perkusji Marek Surzyn. W 1980 roku na rynku ukazała się płyta zespołu nagrana razem z Romanem „Pazurem” Wojciechowskim – Żagiel ziemi. Album ten stanowił część Tryptyku Olimpijskiego, przygotowanego z okazji Igrzysk Olimpijskich w Moskwie w 1980 r. Pozostałe części nagrały zespoły Skaldowie Droga ludzi i Budka Suflera Na brzegu światła. Zespół przestał istnieć w 1982 roku kiedy to niezaprzeczalny lider zespołu Tadeusz Nalepa zdecydował się rozpocząć karierę solową. W 1994 roku pojawił się na rynku album Jesteś w piekle sygnowany Tadeusz Nalepa & Breakout. Płytę nagrał zespół w składzie:

• Tadeusz Nalepa (gitara, wokal, harmonijka)
• Grażyna Dramowicz (wokal)
• Piotr Nalepa (gitara)
• Andrzej Pluszcz (bas)
• Marek Surzyn (perkusja)

Dyskografia:

Albumy studyjne

• Na drugim brzegu tęczy (1969)
• 70a (1970)
• Blues (1971)
• Mira (1971)
• Karate (1972)
• Ogień (1973)
• Kamienie (1974)
• NOL (1976)
• ZOL (1979)
• Żagiel Ziemi (1980)
• Jesteś w piekle (1994) (jako Nalepa Breakout)

Albumy kompilacyjne

• Bluesbreakout 1971-72 (1991) (jako Tadeusz Nalepa)
• Ballady (1995)
• Breakout 69/70 (1996)
• Blackout, Breakout i Mira Kubasińska – Gold (1997)
• Mira / Ogień (1997)
• Złote przeboje (1998)
• Największe przeboje (1999)
• Breakout vol. 1 – Blues / Ogień (2000)
• Breakout vol. 2 – Karate / Na drugim brzegu tęczy (2000)
• Poszłabym za tobą (2000)
• Oni zaraz przyjdą tu (2001)
• Poszłabym za tobą (2011)

Teraz kilka słów o płycie. Pisać o niej jest i łatwo i trudno zarazem. Łatwo - bo jest to płyta doskonała, każdy utwór z tego wydawnictwa to dzieło. Trudno dokładnie z tych samych powodów. O tym albumie napisano i powiedziano chyba już wszystko. Jednak spróbuję wtrącić jeszcze moje pięć groszy. Album rozpoczyna zgrabny blues Ona poszła inną drogą, już po pierwszych jego dźwiękach człowiek wie, że nie odejdzie od głośnika do końca płyty i do tego jeszcze ten bas. Zaraz po nim pojawia się klasyka i arcydzieło polskiego bluesa Kiedy byłem małym chłopcem z charakterystyczną partią harmonijki. Trzeci utwór na płycie to kolejny klasyk zapadający w pamięć i serce przede wszystkim charakterystycznym gitarowym riffem Oni zaraz przyjdą tu. Kolejny kawałek Przyszła do mnie bieda uwielbiam za względu na genialne partie gitary. Podobnie jak następny utwór Pomaluj moje sny. Pierwszą stronę kończy jeden moich z ulubionych utworów zespołu prosty a w swej prostocie genialny (gitara ) Usta me ogrzej. Obracamy płytę na drugą stronę i …, i nic się nie zmienia znów zagłębiany się w cudowną krainę muzyki tworzonej przez Tadeusza Nalepę i jego przyjaciół. Na początek rewelacyjny blues Gdybym był wichrem a w nim przecudne partie gitary i basu. Kolejny utwór to Co stało się kwiatom z rewelacyjnie brzmiącą harmonijką. Płytę kończy cudny bluesowo hardrockowy utwór Dzisiejszej nocy z rewelacyjnie brudno brzmiącymi gitarami, niektórzy twierdzili, że Nalepa nie był wirtuozem gitary, może mieli racje ale na pewno był je mistrzem – co udowodnił nie tylko w tym utworze ale i na całej płycie. Doskonałą muzykę uzupełniają równie doskonałe teksty Bogdana Loebla tworzące z muzyką niepowtarzalną całość. Każdy utwór który znalazł się na tej płycie ma na niej swoje miejsce

Blues

Polskie Nagrania Muza ‎– SXL 0721

Rok wydania 1971

Strona A

1. Ona poszła inną drogą
2. Kiedy byłem małym chłopcem
3. Oni zaraz przyjdą tu
4. Przyszła do mnie bieda
5. Pomaluj moje sny
6. Usta me ogrzej

Strona B

1. Gdybym był wichrem
2. Co stało się kwiatom
3. Dzisiejszej nocy